Rozdział 7

Rozdział 7

"Przebudzenie u chłopaka"

Ocknęłam się w dziwnym pokoju.

Poczułam jak ktoś gładzi mnie po włosach.

-Gdzie ja jestem?-zapytałam dostrzegając Jaka.

-Nie mogłam cię zostawić. Dzwoniłem do twojej mamy powiedzieć że źle się poczułaś.Chciała przyjechać ale obiecałem że się tobą zajmę.

-Super.I teraz jesteśmy u ciebie? 

 Pokiwał głową i dodał:

-Odpoczywaj.Nie wiem co się stało ale wyglądało to strasznie.

-Wierze.

-Opowiesz mi?

-Ups!Co ja mu teraz powiem?-pomyślałam.-Mam powiedzieć że Adair chce mnie zabić , pochodzimy XVI w. i jesteśmy małżeństwem ,...właśnie , a jesteśmy?

-Tak-usłyszałam głos mojej siostry.

-Jeszcze lepiej.O nie ..nie mogę mu tego powiedzieć

-Kiedyś ci powiem.-odparłam w końcu.

-Aż tak źle?-zadał pytanie z uśmiechem. na twarzy.
-Nawet gorzej-przyznałam.-A tak w ogóle podobało mi się jak powiedziałeś do mnie "skarbie".
-Jak chcesz mogę cię tak nazywać-zaśmiał się.a ja pociągnęłam go bliżej.
Nie mogłam się już opanować.
-O co chodziło z tą  waszą telepatią w szkole-spytałam.
-Nie umiesz wytrzymać 5 minut bez zadawania pytań?-powiedział Jake.
-Umiem.
-Przekonaj mnie.uśmiechnął się , a ja przyciągnęłam  go tak że nasze usta się spotkały.
Bardzo zatęskniłam za jego.
Przewróciłam go tak że był podemną.
Ręce Jaka spoczęły na moich plecach.
-Wygrałam-odezwałam się .
-Zwracam honor...Idzie Chris.
Jake wstał a ja położyłam się pod kołdrą.
-Myślicie że nie wiem co tu robiliście?-spytał gdy pojawił się w drzwiach.-Ale co mi do tego.Jak się czujesz?
-Dobrze.Znacznie lepiej niż ostatnim razem mnie widziałeś przytomną-podkreśliłam
-Powiesz co się dzieje?-zapytał.
-Kiedyś na pewno , lecz nie teraz.
-Wiesz że jeśli jest w tobie jakaś dusza  i nie zostanie wygoniona może czerpać z ciebie siły.
-Tak , tak posłuchaj go-powiedział a Adair -Zobaczymy czy wezmą cię za wariatkę.
-Nie masz prawa tak mówić!-krzyknęłam na głos choć wcale nie chciałam.Po chwili zorjętowałam się że wpadłam po uszy.
-No śmiało-zachęcałam mnie moja siostra i znów sprawiła że poczułam ból.
-Chyba nie chcecie znać prawdy-odezwałam się.
-A jak inaczej mamy ci pomóc??-spytał Jake.
-Mnie nie da się pomóc.
-Możesz jaśniej?-wtrącił Chris.
Usiadłam na brzegu łóżka i zaczęłam.
-Mam w sobie dwie duszę.Swoją i mojej ... siostry z dawnych , bardzo dawnych lat.. Mówiłam mi o tym że żyłam w z nią w XVI.w.-oboje otworzyli szeroko oczy.-była żoną i córką.Pewnego dnia dowiedziano się że ma siostrę-mnie.Wszyscy zaczęli się mną interesować a o niej zapomniano.Jej mąż się we mnie zakochał ale ja już kogoś miałam.-postanowiłam nic nie mówić o Jaku.-Zabiłam go gdy dowiedziałam się że chciał otruć mojego ojca.Adair zaczęła się mścić kiedy przemieniono ją w wampira.Zabijała mnie ale zawsze się odradzałam w innej postaci.
-Jaki to problem?Wygonimy ją z twojego ciała i po robocie.-powiedział Chris.
-Jeszcze jest jeden problem .
-Jaki?-spytał Chris.
-Bez niej umrę....

Rozdział 6

Rozdział 6

"Moja nie pamiętna  przeszłość "

Obudziłam się wtulona w Jaka.Podparłam się i spojrzałam na zegarek.

7:20.

-Już wstałaś?-powiedział mój "chłopak" i pocałował mnie.Jego wargi były zimne i twarde.

-Mogła bym się do tego przyzwyczaić-pomyślałam wiedząc że już w najbliższym czasie tego nie powtórzę.
-Oj tak-usłyszałam głos Adair. 
Oderwałam się od Jaka i poszłam się ubierać.Wybrałam sobie żółtą bluzkę na ramiączka i  krótkie spodenki.
-Co robiłeś przez cała noc?-zapytałam z ciekawości.
-Ogólnie to czytałem.Masz bardzo ciekawy księgozbiór ... przepraszam książko zbiór.
-No cóż trochę się tego nazbierało.-przyznałam i weszłam do łazienki.
-Chyba nie zamierzasz iść ze mną?-dodałam.
On tylko uśmiechnął się łobuzersko a ja zamknęłam drzwi.
Wykąpałam się i uczesałam w kłosa na bok. Użyłam maskary podkładu i błyszczyka.
Kiedy wyszłam Jake przyglądał się zdjęciom na ścianach.
-Byłaś słodka-skomentował to na którym miałam 3 latka.-Oczywiście nadal jesteś-dodał widząc mój wyraz twarzy.Wzięłam kluczyki od auta ale Jake wyrwał mi je swoją szybkością tak że nawet nie zauważyłam.
-Dzisiaj pojedziemy moim.
Pokiwałam głową i zeszłam na dół.Wsiadłam do jego auta.
Szczerze byłam ciekawa reakcji  Lu i Kristeen a przede wszystkim Chrisa.
Zajeliśmy miejsce koło Kristeen, którą dostrzegłam w oddali.
Jake spojrzał na mnie i wysiadł aby otworzyć mi drzwi.Idąc w stronę mojej przyjaciółki chłopak złapał mnie za rękę. Dziewczyna  otworzyła szeroko oczy.
-Czyż by nowa para w naszej budzie?-zapytała.
-Tak.-odparł mój ....chłopak?
-Co jest?-podbiegła do nas Lu i widząc nasze splecione dłonie z jej twarzy znikł uśmiech.
-Naomi i Jake  są razem-powiedziała Kristeen.
Lu odwróciła się i poszła w stronę klasy.Z resztą my zrobiliśmy to samo.Nagle poczułam jak bym dostała kamieniem w głowę.Zrozumiałam że nasza bliskość z Jakiem się skończyła.
Puściłam jego rękę i usiadłam na swoim miejscu.
W połowie lekcji dostałam karteczkę od  Luny.
"Od kiedy jesteście razem?"
Odpisałam :
"Od wczoraj.Przyszedł do mnie i jakoś tak wyszło.
Przez resztę dnia w ogóle się do mnie nie odzywała.Za to Jake na każdym możliwym kroku próbował się do mnie zbliżyć  co w moim przypadku kończyło się "ciosem" w głowę.
Pod koniec dnia podszedł do mnie Chris.
-Może poszła byś ze mną do kina?-spytał.
-Bardzo chętnie.Musisz mi coś powiedzieć.-powiedziałam bo przypomniało mi się że on też jest wampirem.
-Jake ci powiedział?
-Tak.
-Cholera.Mówiłem mu żeby nic nikomu nie pisnął.Szczególnie tobie.
-Dlaczego "szczególnie tobie"?
-Nie powinnaś się w to mieszać.-powiedział bardziej do siebie niż do mnie.
-Odpowiesz mi czy nie?!-zdenerwowałam się gdy podszedł Jake.
-Co jest?-dodał widząc moją  minę.
-Musimy pogadać.-zwrócił się do niego Chris.
Pociągną go za sobą a ja krzyknęłam.
-Hej ! Skoro ja też jestem w to wmieszana to ja też idę.
Chris poparzył na mnie i zwrócił oczy do nieba.
-Ma rację.-poparł mnie mój chłopak.
Popatrzyli się na siebie i pokiwali głowami tak jakby umieli sobie czytać w myślach.
-Choć idziemy -powiedział Jake i zaprowadził mnie do samochodu.
-Będzie dziś u ciebie twoja mama w domu?-spytał w połowie drogi.
-Nie pojechała w delegację a co?
-Przyjadę po ciebie o 20.-odparł dojeżdżając pod mój dom.
-Dobra.
Wysiadłam i weszłam do domu.Przez cały dzień w szkolę chciałam się od Jaka odizolować a kiedy tak się stało mam ochotę go pocałować i przytulić.
Poszłam do kuchni zrobić sobie coś do jedzenia.Potem odrobiłam lekcję.W końcu pomyślałam czy nie porozmawiać z Adair.
Usiadłam na łóżku a ona pojawiła się.Widać dobrze wiedziała że tego chce.
-Dlaczego  nie pozwalasz mi się zbliżać do Jaka?.-spytałam. 
-A dlaczego ja mam tobie to mówić?Mówiłaś że nic do niego nie czujesz , a wczoraj..-urwała.
Dobrze wiedziałam co chciała powiedzieć.
-Dobrze powiedzmy że mi na nim zależy i co wtedy ?Czy to coś zmieni?-zadałam pytanie.
-Nie.
-Czemu?-zapytałam zawiedziona.
-Ale jesteś głupia. Myślisz że robię to tylko dlatego że Jake coś ci zrobi?!-powiedziała , widocznie czytając moje myśli.
-To o co ci chodzi?!
-Jesteś już nie znośna wiec ci powiem.Kilka wieków temu byłam córką znanego króla i żoną najbardziej pożądanego mężczyzny w kraju , a ty byłaś zwykłą dziewczyną.Pewnego dnia odkryto że jesteś moją siostrą.-zatkało mnie ale słuchałam dalej-Stałaś się najbardziej , jak by to ująć....byłaś wielbiona przez wszystkich. Wszyscy odsunęli mnie na bok i zostałaś tylko ty.Mój maż zakochał się w tobie ale ty dowiedziałaś się o jego pomyśle zatrucia taty.Zabiłaś go i pokochałaś Jake.Wtedy przysięgłam sobie że nigdy ci tego nie wybaczę.Pewnego dnia ktoś przemienił mnie w wampira.Nareszcie los się do mnie uśmiechnął.Zbiłam ciebie i Jaka ale wy zawsze się odradzacie, choć teraz nie dam rady zabić Jaka lecz ciebie tak.

-Chcesz mnie zabić?!-przerwałam jej.
-Tak , wolno i boleśnie ale jeszcze nie teraz.Dam ci trochę czasu abyś mogła pobyć ze swoim jedynym.
-Jak zamierzasz to zrobić?
-Zobaczysz.Zrobię to tak że nikt nie będzie w stanie ci pomóc.-powiedziała i zniknęła.
Moją głowę dopadł okropny bój głowy , potem doszedł ból brzucha .
Nagle usłyszałam jak ktoś wchodzi przez okno i sekundę później jest przy mnie.
-Naomi co się dzieje?-zapytał Jake.
Rzucałam się na łóżku nie mogąc wytrzymać. Czułam jak by ktoś wyciągał mój mózg a brzuch przebijał nożem.
-Naomi!-usłyszałam głos Chrisa -Co jej jest?-zwrócił się do mojego chłopaka.
-Nie wiem.Przybiegłem bo usłyszałem jej krzyk.-odparł a na swojej głowie poczułam zimną dłoń któregoś z nich.
-Ktoś nie pozwala mi zobaczyć jej wnętrza.Tak jak by to nie była wcale Naomi.Nie potrafiła by.-powiedział Chris.
-Niech się trochę o ciebie pomartwią.-usłyszałam Adair a ból się zwiększył.
-Proszę przestań!-krzyczałam na głos , i wcale nie obchodziło mnie to że słyszą to chłopaki.-Błagam przestań.Nie zniosę tego dłużej.
Niestety to nic nie dało.
-Chris co robimy?!-zapytał Jake.
-Czekamy aż przestanie.
-Żartujesz?
-A masz inny pomysł?
Zamilkł ale po chwili powiedział do mnie:
-Naomi , skarbie , nie przestawaj walczyć.
To nie było takie proste jak się zdawało.Adair była silniejsza niż ja.Przecież gdyby nie ona już dawno bym nie żyła.Jak mam walczyć z kimś bez kogo nie mogę żyć.
Po kilkunastu minutach, które ciągnęły się w nieskończoność moja "siostra".Ustąpiła.
Jake wziął moją głowę na kolana i dodał:
-Naomi nie dałaś się.
Zemdlałam bo byłam wykończona.

Rozdział 5

Rozdział 5 

"Wyznanie godne złotego medalu olimpijskiego"

Na drugi dzień obudziłam się bardzo słaba.Kiedy otworzyłam oczy wiedziałam już dlaczego.Adair oglądała rzeczy które leżały na moim biurku.

-Czyż by podobało ci się wychodzenie z mojego ciała-zapytałam.

-Trochę, ale bardziej mi się podobał wystrój za moich czasów.

-To znaczy z których?

-Gdzieś około 16 wieku.

Zatkało mnie.Skoro ona pochodziła z XVI wieku ,a ja ją "zabiłam" to znaczy że...

-Co się tak zamurowało?-usłyszałam jej głos.

-Nic.-powiedziałam i wstałam.O mało co nie przewróciła bym się ,taka byłam słaba.

-Może ci pomogę-zaoferowała się i wstąpiła we mnie.

-O wiele lepiej-ucieszyłam się gdy poczułam się trochę silniejsza.

Wzięłam prysznic uczesałam się w wysoka kitkę i założyłam dżinsy  i bluzkę z napisem "Why not?"

Spojrzałam na telefon.Miałam 20 nie odebranych wiadomości i 40 nie odebranych połączeń od Jaka.

Przeczytałam pierwszy SMS.

"Co się dzieje Naomi?Martwię się, odpisz proszę."

Drugi:

"Naomi jeśli to prze ze mnie to po prostu powiedz"

Trzeci:

"Martwię się"

I tak dalej i tak dalej.Było mi strasznie głupio.Tak naprawdę nic mi nie zrobił a ja go tak potraktowałam.

W pewnej chwili usłyszałam że nie jestem w domu sama.Po cichu zeszłam na dół.W salonie stał Jake.

-Co tu robisz?-zapytałam.

-Nie odpisywałaś więc postanowiłem zobaczyć czy nic się nie stało.-powiedział.

Był tak samo blady  jak wtedy gdy widziałam go ostatnim razem.

-Czemu jesteś taki blady?-spytałam i podeszłam bliżej.

Co było dziwne Adair wcale nie atakowała mojej głowy.

Zauważyłam że Jake ma czerwone oczy.Przestraszyłam się.

-Nie bój się-oznajmił gdy zauważył że się cofnęłam.Jego głos przynosił moim uszom przyjemność słuchania.

-Masz czerwone oczy , bladą skórę , bije od ciebie chłód i nie wiarygodnie podrosłeś.-zauważyłam.

-Skąd wiesz że jestem zimny?

-Zgaduje.

Tak naprawdę to byłam tego pewna w bo miał takie same objawy jak Adair.Od niej też czuło się chłód , ale to może dlatego że nie była "żywa"?

-Chcesz się przekonać?-podszedł do mnie i złapał w tali.Stykaliśmy się czołami.

Nie myliłam się był zimny jak lód.

-Chyba nie zamierzasz mi powiedzieć że ....-zaczęłam ale przerwał mi.

-Że jestem wampirem?

-Nie żartuj sobie.-powiedziałam.-Takie postacie nie istnieją.

-Czyżby? 

Odsunął się ode mnie i w sekundę okrążył cały dom. Był nie wiarygodnie szybki.

-Wierzysz mi?-zapytał.

Pokiwałam głową bo nie mogłam wykrztusić ani słowa.

-Widzę że cię zatkało.

-Trochę-przyznałam-Nie codziennie spotykam ludzi którzy mówią mi że są wampirami.

Roześmiał się.

-A myślisz że dla mnie to codzienność?

-Nie.A co z  Chrisem , czy on też jest..?
-Wampirem? Tak.Sam go przemieniłem.

-Co?!

-Długa historia. Kiedyś ci opowiem.A teraz przysięgnij mi że nikomu nie powiesz.

-Obiecuję.

Widać wcale mu to nie wystarczało.Wpadłam na głupi pomysł.Podeszłam do niego i pocałowałam.

Nie wiedziałam jak to możliwe że jeden chłopak , może wywołać we mnie takie uczucia.Czułam jak bym znała go całe życie choć wcale tak nie było.

Jego usta były takie delikatne i zimne.W jego ramionach czułam się bezpieczna.

Nagle przeszył mnie jednorazowy ból , tak jak by ktoś rzucił szklaną butelką.

No cóż takie przyjemności nie mogą trwać wiecznie.

-Takie potwierdzenie ci wystarczy?-zadałam pytanie.

-Myślę że na razie wystarczy.-uśmiechnął się.

-Co znaczy "na razie"?

Zaśmiał się.Usiadłam na kanapie a on obok mnie.

Rozmawiałam z nim cały dzień.Był taki uroczy.

Wieczorem tylko ja zjadłam kolacje ponieważ on stał się "niejadkiem".

Wykąpałam się i przebrałam w krótkie spodenki , koszulkę i rozpuściłam włosy.

Jake leżał na łóżku zaciekawiony w książkę którą pożyczyłam od Kristeen.

-Błagam ciebie daj mi się do niego zbliżyć na tą jedną noc.-powiedziałam w duchu patrząc na Jaka

-Czemu miałam bym się zgodzić?-usłyszałam odpowiedz.

-Bo mi na nim zależy.

Po chwili odparła.

-Jedna noc.

Uśmiechnęłam się w duchu i położyłam koło Jaka , wtulając się w jego bok.

-Zaciekawiło cię to?-spytałam.

-Bardziej interesujesz mnie ty-zwrócił głowę w moją stronę i pocałował.

-Przemyślałaś sobie to że teraz tak łatwo się mnie nie pozbędziesz?-powiedział.

-Wiem , ale mnie to wcale nie przeszkadza -odparłam i nasze usta się spotkały.

Rozdział 4

Rozdział 4

"Trudny wybór ale tak trzeba"

Od mojej ostatniej wizyty w szpitalu minęły prawie dwa tygodnie  Postanowiłam że  tak będzie bezpieczniej dla niego.Oczywiście chciał się ze mną skątaktować ale nie odbierałam.Czułam się odpowiedzialna za to co się stało.Mama wyjechała na 2 tygodnie ponieważ wezwano ją na delegacje do Londynu. Tak więc czułam się trochę samotna.Ciągle dokuczał mi ból głowy lecz nie tak silny jak wtedy gdy jechaliśmy z Chrisem do Jaka.

Obudziłam się w sobotni ranek cała spocona.Dlaczego?Znów ten sen.Tym razem kobieta ostrzegała mnie przed czymś czego nie rozumiem.

-Ufaj tylko tej osobie która nigdy nie umiera.-powiedziała.

Wstałam i jak zawszę zrobiłam poranną toaletę. Ubrałam się w śliczną kolorową sukienkę  krótkiej długości a do tego niebieskie trampki..Nie wiedziała co ze sobą zrobić.Stałam się samotniczką..Nie miałam ochoty na żadne towarzystwo.Postanowiłam  trochę się odprężyć i po surfować.
Wsiadłam do auta i pojechałam nad morzę.Na plaży nie było nikogo.
Wzięłam deskę i pognałam do wody.Nagle moją głowę przeszył bój.
-O co ci chodzi przecież trzymam się od niego z daleka-powiedziałam.
-Wiem ale to tak da przypomnienia-usłyszałam w głowie.
-Czego tak naprawdę chcesz i kim jesteś?
-Wyjdź na brzeg.-rozkazała.
Posłusznie wyszłam i usiadłam na brzegu.W pewniej chwili coś z mojego ciała zaczęło uchodzić.Poczułam się słabo.
-Dlatego kazałam ci wyjść na brzeg.-oznajmiła kobieta.-Beze mnie jesteś słaba.Uratowałam cię gdy się rodziłaś.Miałaś nie przeżyć ale jako duch wstąpiłam w ciebie i zajęłam pół twojej  duszy.
-Jesteś duchem?-zapytałam.
-Tak odkąd ... a nie ważne.
-Powiedz.
-Może kiedyś.A tak w ogóle to nazywam się Adair.
Pokiwałam głową i zadałam kolejne pytanie.
-Co znaczyło to co powiedziałaś,Ufaj tylko tej osobie która nigdy nie umiera.
Zaśmiała się.
-Nie długo się dowiesz.
-Ale ja chce wiedzieć już teraz.
Popatrzyła na coś co było za mną i wstąpiła we mnie.
Odwróciłam się.Za mną stał Jake z Chrisem.Znowu zaczęła boleć mnie głowa.Uznałam to za ostrzeżenie.
Wstałam i poszłam w drugą stronę.
-Naomi , poczekaj.-usłyszałam za sobą głos Jaka.-Co się stało?
Przyjrzałam mu się dokładnie.Był bardzo blady , jego oczy mieniły się kolorami tęczówki.Kiedy dotknął mojego ramienia przeszył mnie dreszcz , był lodowaty.
-Nie mogę z tobą rozmawiać.-odparłam patrząc mu w oczy.
-Czemu?
-Bo nie chcę aby stała się tobie krzywda.
-Co ty mówisz?-zapytał.
Spuściłam głowę i pobiegłam do samochodu.Pojechałam do domu.Nie wiem jak to możliwe ale Jake i Chris już tam na mnie czekali.
Wysiadłam i chciałam ich wyminąć lecz zatarasowali mi wejście.
-Powiedz o co chodzi.-nalegał Jake.
Ból w głowę nasilił się do tego stopnia że musiałam złapać się za głowę ,
-Co ci jest?-dodał blondyn.
-Odejdź , proszę.
-Nie mogę , muszę wiedzieć dlaczego mnie unikasz?
-Odejdź , błagam-powtórzyłam.-Proszę.
W końcu odpuścił a ja wpadłam do domu i rzuciłam się na kanapę.
-Przestań już , nie ma go tu , spławiłam go słyszysz?!-krzyczałam.
Posłuchała się mnie, odpuściła i wyszła z mojego ciała.
-Widzę że trudno i tak traktować Jaka co?-zapytała z uśmiechem na twarzy.
-Nie.-skłamałam.
-Kogo chcesz na to nabrać.Zależy ci na nim.
-Wcale nie!
Popatrzyła na mnie.
-Uparta jesteś.
-Po mamie.-uśmiechnęłam się.-Dlaczego ci tak zależy na tym abym unikała Jaka.
-Kiedyś się dowiesz.
-Zawsze jesteś taka tajemnicza?
-Odkąd mnie zabiłaś.-wymskło się jej.
-Co?!

Rozdział 3

Rozdział 3  

"Jak mogłaś i jaka jest prawda?"

Zamarłam.A jednak , coś w tym śnie było prawdą.Ale to było nie "ludzkie".
Pociągnęłam Chrisa do jego samochodu mówiąc:
-Zawieź mnie do niego.
Pokiwał głową , otworzył mi drzwi i sam usiadł na miejscu kierowcy.
-Co mu się stało?-zapytałam gdy staliśmy na czerwonym świetle.
-Jechał do szkoły i jakiś człowiek wyskoczył na drogę.Jake nie chciał go zabić więc wjechał w jakiś sklep.-powiedział.
-Skąd to wiesz?
-Widziałem to.Szedłem trochę dalej i wszystko widziałem.
Nagle coś zaczęło atakować moją głowę (dosłownie).Ból był nie do zniesienia.
-Naomi co ci jest?-dobiegł czuły głos Chrisa.
Złapałam się rękami na głowę i zamknęłam oczy.
-Przestań się opierać-usłyszałam głos tej kobiety ze snu.-Jesteś za słaba!
-Zostaw mnie!-krzyczałam.
Ból był coraz silniejszy.
Chris złapał mnie za rękę , widocznie zjechaliśmy na pobocze.
-Naomi co się dzieje?-Powtórzył ale nie byłam w stanie się odezwać.
-Dałam ci ostrzeżenie Uważaj, chyba że chcesz mieć na sumieniu Jaka.
Po jej słowach ból ustał.
Popatrzyłam na Chrisa który stał od strony moich otwartych drzwi trzymając swoją rękę na moim kolanie.
-Nie wiem co to było -odparłam w końcu.-Ale już jest okej.
-Na pewno?-spytał nie dowierzając 
-Tak , jedzmy dalej.
Pokiwał głową na znak że zrozumiał.
Po 10 minutach dotarliśmy do szpitala.Podeszliśmy do recepcji gdzie siedziała drobniutka pani.
-Dzień dobry.-zaczęłam.-My do Jaka Prica.
-A kim jesteście?-zapytała.
Musiałam coś szybko wymyślić.
-Jestem jego dziewczyną , a to jest chłopak który go uratował.
Popatrzyła na nas i powiedziała:
-Pokój 409a , trzecie piętro po prawo.
-Dziękujemy.
-Serio ... dziewczyną?-powiedział Chris gdy wsiadaliśmy do windy.
-Co miałam innego wymyślić?
Zaśmiał się.
Z pokoju 409a wyszedł jakiś lekarz.
-Przepraszam.-podbiegłam do niego.
-Tak?
-Pan jest lekarzem Jaka Prica?
-Tak.A ty kim jesteś?
-Jego dziewczyną.-skłamałam ale pewnie gdybym tego nie zrobiła nic by mi mi powiedział.
-Dobrze że jesteś.Jego rodzice zmienili numer  nie można się z nimi skątaktować.Powinien teraz się ktoś nim zająć.Ma lekki wstrząs mózgu , złamane żebro i rękę ale tak poza tym wszystko jest dobrze.
-Wyjdzie z tego?-spytałam.
-Na pewno.Ma bardzo silny organizm co widać , ponieważ inni po takim wypadku ma gorsze obrażenia.-uśmiechną się.
-Dziękuje-powiedziałam i wróciłam do Chrisa.
-I co powiedział?
-Że będzie dobrze.-nagle zauważyłam tą kobietę ze snu.Chyba nikt jej nie widział (oprócz mnie).
-Wejdź do niego zaraz wrócę.-dodałam i zaczęłam iść za nią.
Weszła do toalety.Oprócz nas nikogo tam nie było.Oparła się o umywalkę i zwróciła swoje oczy na mnie.
-Jak mogłaś?!-powiedziałam.-I w ogóle kim jesteś?
-Mówiłam że nie żartuję.-uśmiechnęła się 
-Bawi cię to?!
-Nawet nie wiesz jak bardzo.
-Za kogo się uważasz?
-Za kogoś kto podtrzymuje cię przy życiu.
-Co?!O czym ty mówisz?!
-Wrócimy do tej rozmowy.-zaśmiała się i  zniknęła.
Postanowiłam pójść do Jaka.Otworzyłam drzwi.Chłopak spojrzał na mnie a Chris powiedział kpiąc ze mnie.
-Uwaga idzie twoja dziewczyna.
-Bardzo śmieszne.-powiedziałam.-Jak się czujesz?-zwróciłam się do Jaka.
-Dobrze.A ty?
-Powiedziałeś mu?-zapytałam Chrisa .
Pokiwał głową.
-Tak , jest w porządku - co do końca nie było prawdą bo czułam się słaba.
-Coś nie za bardzo , jesteś blada jak ściana-stwierdził Jake.
-Na prawdę wszystko jest w porządku.
Popatrzył na mnie i już wiedziałam że za grosz mi nie wierzy.Naszą cisze przerwał Chris.
-Wiesz że miałeś wiele szczęścia.
Nadal nic nie mówił.Wyszłam ponieważ moją głowę przeszył ból.Wiedziałam że nie będę mogła się do niego zbliżać.

Rozdział 2

Rozdział 2

"Sam na sam ze swoim snem"

Kiedy wróciłam do domu , mamy jeszcze nie było.Marzyłam już tylko o tym aby położyć się spać.Byłam bardzo zmęczona.Włożyłam piżamę i zeszłam na dół by nalać sobie szklankę soku.

Nagle do drzwi zadzwonił dzwonek.Myślałam że to mama i poszłam otworzyć w samej koszulce i majtkach.

Kiedy otworzyłam zdziwiłam się kto stoi za nimi.

-Cześć-powitał mnie Jake.

-Hej - odparłam zdziwiona tym że go widzę-Skąd wiedziałeś gdzie mieszkam?

-Chris mi powiedział.Mogę wejść?

Zastanowiłam się chwilę.Co powie na to mama że jestem sama w domu w samej piżamie z atrakcyjnym chłopakiem.Nie wiedzieć czemu moje ciało odsunęło się i wpuściło do środka.Wcale tego nie chciałam.

-Ładny dom-stwierdził rozglądając się dookoła.

-Dzięki , mama wszystko urządzała. 

Usiadł na kanapie a jego spojrzenie mówiło żebym zrobiła to samo.

-Chcesz coś do picia?-zapytałam 

-Poproszę.

Wlałam mu soku i usiadłam na fotelu , trochę od niego oddalona.Czułam na sobie jego spojrzenie, tak jak by pożerał mnie wzrokiem.Takiego spojrzenia nie doznałam jeszcze nigdy w życu.Zagle zadzwonił telefon.

-Przepraszam zaraz wrócę-powiedziałam i pobiegłam na piętro czując jak  odprowadza mnie wzrokiem.

-Halo?-odebrałam

-Cześć-usłysząłam głos mamy.

-Hej, coś się stało?Nie ma cię w domu ,a jest już późno.

-Tak nic się nie stało , poprostu będe dzisiaj spała u mojego kolegi z pracy.Razem robimy prezentację.-oznajmiłam a ja zamarłam.

Jeśli nie wróci do domu na noc to Jake będzie mógł siedzieć tu do rana, bo pewnie go nie wyproszę.Nie dam rady.Kurczę, przecież gdyby był to Chris nie było by z tym żadnego problemu.Czułam się z ty tak jakby

w moim ciałem władał ktoś jeszcze.

-Naomi ? Odezwij się ...coś nie tak?-pytałam mama

-Nie wszystko jest okej , kiedy wrócisz?

-Jutro po pracy.

-Dobrze , to do zobaczenia.-pożegnałam ją.

-Pa.

Zeszłam na dół.Jake nie ruszył się z miejsca choć by na minimetr.

-Niech zgadnę -zaczął-twoja mama dzwoniła z wiadomością że u kogoś nocuję.

-Tak słyszałeś?

-Nie ale moja mama mówi to samo gdy nie wraca.

Tym razem usiadłam koło niego ,podkurczająć nogi.

Spojrzał na mnie i powiedział:

-Wiem już wystarczjąco dużo  o Lu , Kristeen i Chrisie ale nie o tobie.Jesteś jakaś skryta.

-Ja? Nie , poprostu nikt nie pyta to nie mówię.

-To teraz ja cię pytam.

-Co chciałbyś wiedzieć?

-Nie wiem może co lubisz?

-Pływać i czytać książki.

-A czego nie nawidzisz ?-zadał kolejne pytanie.

-Szpinaku nie szczerych ludzi i fast foodów.

-Maniaczka zdrowego żywienia?

-Nie ! Poprostu nie lubię hamburgerów , frytek i innych tych paskudztw.

-Rozumiem.-pokiwał głową.Czułam się trochę nieswojo.

Wiedział bardzo dużo rzeczy na temat różnych miast na świecie.Był bardzo miły inteligentny i uroczy.

-Może obejrzymy jakiś film?-zadałam pytanie bo szczerze mówiąc trochę zmęczyła mnie ta rozmowa.

-Jasne-odparł i włączył telewizję.

Właśnie leciał jakiś horror.Poprosiłam go aby nie przełączał na inny kanał.Gdzieś w połowie filmu zasnęłam.

Trafiłam do jakiegoś ciemnego miejsca gdzie nic i nikogo nie było.Krzyczałam bo naprawdę się bałam.

-Nareszcie udało mi się cię z ciągnąć.-usłyszałam za sobą kobiecy głos.

Odwróciłam się.Prze de mną stała wysoka ,blada kobieta z oczami jak najczerwieńsza  róża.W kącikach jej ust zauważyłam krew.

-Kim jesteś?-spytałam przerażona.-I gdzie ja jestem?!

-Śmiesz na mnie krzyczeć?!-podeszła do mnie i rzuciła mną  o podłoże.Była nie wyobrażalnie silna.

-Posłuchaj to jest mój świat a nie twój więc ja tu na kogoś krzyczę i wydaje polecenia!

Jej głos był tak doniosły że na bank wybiła by okna.

-Czego chcesz?-zadałam pytanie nie zmieniając tonu głosu.

-Kiedyś byłaś silniejsza -zignorowała moje pytanie.-Ale cóż widziałyśmy się parę wieków temu więc nie ma co się dziwić.

Wcale ie rozumiałam jej słów.

-Głupia ty , głupia.
-Nie znasz mnie więc nie możesz tak mówić.

Zaśmiała się z kpiną w głosie.

-Ty mi dyktujesz co mogę mówić a co nie?! Wiem więcej niż ty dowiesz się przez całe życie.Dam ci radę , lepiej trzymaj się od Jaka z daleka bo może przez ciebie stać się coś złego.-uśmiechnęła się.-I dam ci  potwierdzenie moich słów.

Chciałam spytać w jaki sposób ale mnie mi przerwała

-Na pewno będziesz wiedziała.

Obudziłam się cała spocona.Obok mnie nie było nikogo.Szukałam go w całym domu ale nie znalazłam.Poszłam się ubrać.Wybrałam długą niebieską bluzkę i  krótkie dżinsowe spodnie.Zaczęłam zastanawiać się nad tym snem. Nie mogła być to prawda.Wybiegłam z domu i pojechałam do szkoły.

Spotkałam tam Kristeen i Lu.

-Widziałyście Jaka?-spytałam 

-Nie.A co spodobał ci się ?-spytała Lu.

Zignorowałam to i zaczęłam szukać jego samochodu.Nagle ktoś złapał mnie za ramię.

-Naomi.-usłyszałam zdenerwowany  głos Chrisa.

-Tak?

-Jake jest w szpitalu , miał wypadek.-oznajmił mi.

To chyba było potwierdzenie tego co mówiła ta kobieta 

Rozdział 1

Rozdział 1

"Zwykły dzień w szkole, choć może nie do końca"

Jak zwykle obudziłam się słysząc denerwujący dźwięk mojego budzika.Przez niego nawet największe pragnienie snu stało się nie możliwe.Wstałam i rozejrzałam się po pokoju.Miał kształt prostokąta.

Wstałam z łóżka prawą nogą  i rozsunęłam zasłony.Był piękny letni poranek.Najchętniej poszło by się na basen a nie do szkoły , lecz wcale nie narzekałam.Co prawda moja szkoła była trochę stuknięta ale tracąc jeden dzień , tracisz tak jakby całą młodość.

Na przeciwko łóżka znajdują się drzwi do łazienki i garderoby.Wybrałam te od garderoby by wybrać jakieś ubranie.Wzięłam jasno niebieskie spodnie , białą bluzkę i łososiową marynarkę z podwijanymi rękawami  Potem udałam się do łazienki.Odświeżyłam się, ubrałam i uczesałam w warkocza na bok choć moje włosy nie należą do długich.Umalowałam się trochę i poszłam do kuchni.Zeszłam z kręconych schodów a przede mną ukazał się salon i jadalna a za nią kuchnia. 

                                                       

Mama stała w niej smażąc naleśniki.Ubrana w szlafrok i turban na głowie.

-Dzień dobry, wyspałaś się?-zapytała a ja usiadłam na wysokich krzesłach przy ladzie.

-Szczerze to tak sobie.Do późna uczyłam się biologii.Mam dzisiaj egzamin.-odpowiedziałam i wzięłam jedną z mandarynek , po czym obrałam ją i zjadłam.

-Widzę że jesteś głodna , trzymaj-podała mi talerz z naleśnikami-Zjedz sobie i "leć" do szkoły.

-Jasne.

Zjadłam to w mgnieniu oka i znów wróciłam do pokoju po torbę.Zakładając moje trampki krzyknęłam 

-Wrócę trochę później.

Wyszłam i zaczęłam zmierzać w stronę garażu.Wsiadłam do mojej Mazdy 6 i rzuciłam torbę na tylne siedzenie.Jechałam równą asfaltową drogą do szkoły.Kiedy stanęłam na czerwonym świetle zobaczyłam w oddali Chrisa , chłopaka ze szkoły.Pomachałam do niego i zachęciłam do tego aby wsiadł do  auta.

-Cześć-przywitał się i usiadł z przodu.

-Hej.Myślałam że dzisiaj nie przyjdziesz- uśmiechnęłam się uroczo.

-Czemu?

-Bo Luka mówiła mi że przyjechali do ciebie krewni z dzieciakami i że miałeś je pilnować.

-To fakt był taki pomysł ale powiedziałem rodzicom że mamy test z biologii i nie mogę go nie zaliczyć.-odpowiada patrząc się na mnie.Ja skupiałam się wyłącznie na drodze.

-No tak to ostatni egzamin w tym roku.

-Trzeba to jakoś uczcić.Tak się ostatnio zastanawiałem czy nie urządzić imprezy.

-Tak tylko żeby nie było tak jak na ostatniej pamiętasz?-zapytałam.

Westchną;

-Nie da się tego nie zapomnieć , po tej imprezie musiałem kupić nowy dywan i zasłony.

-Mówiłam żeby nie dawać Mattowi zapalniczki..

Oboje wybuchliśmy śmiechem.

Kiedy dojechaliśmy do szkoły , wszyscy stali przed szkołą czekając aż zabrzmi dzwonek na lekcje.Jak zawszę zaparkowałam obok samochodu Luny.

Wysiedliśmy oboje i poszliśmy szukać mojej przyjaciółki.Znaleźliśmy ją jak gadała z jednym  przystojniakiem który gra w  szkolnej drużynie rugby.

-...jasne że chce-udaje mi się  usłyszeć jak Lu kończy rozmowę i dodaje gdy mnie zauważa- O Naomi pewnie nie znasz jeszcze  Nicka.

-Nie miałam przyjemności poznać-uśmiechnęłam się do niego a w odpowiedz dostałam uroczy uśmiech.

-Jestem Nick.

-Naomi-podałam mu rękę.

Nagle patrząc na wszystkich zauważam że coś (zawłaszcza dziewczyny)  zainteresowało.Odwróciłam się by sprawdzić co.Z czarnego porshe wysiadł wysoki blondyn z  szaro-niebieskimi oczami.Jego uroda była naprawdę olśniewająca lecz na mnie nie zrobiła większego wrażenia.

Nagle zabrzmiał pierwszy dzwonek.Wszyscy nie chętnie udali się do klasy , wciąż nie odrywając oczu od nieziemsko przystojnego chłopaka. Lekko szturchnęłam  Lu.

-Co?!-spytała oburzona.

-Przestań się na niego gapić.-powiedziałam szeptem.

-Dlaczego wszyscy mogą a ja nie?

Z nią nigdy nie można było wygrać.Odpuściłam więc.  Weszłyśmy do klas razem z tym chłopakiem Chrisem i paroma innymi. Wszyscy zajęli swoje miejsca.Spojrzałam na ławkę obok. Obok Chrisa  gdzie zawsze było wolne miejsce  usiadł nowy chłopak.

-Świetnie-pomyślałam ponieważ wiedziałam co się z tym wiąże.

Nagle spojrzał na mnie.Poczułam jak jego wzrok atakuje mi mózg. W jego oczach można było nie jedno głupstwo zrobić.Choć naprawdę chciałam to zakończyć , nie umiałam.

-To tak-zaczął Mr.Cras.-Dziś mamy do omówienia temat Adalofa Hitlera i naszej wojny z Japonią.Ale najpierw  przedstawię wam nowego ucznia. Wstań.

Chłopak posłusznie to zrobił

-To Jake Price , mam nadzieję że miło przyjmiecie nowego ucznia.

Kiedy już skończył swoje długie przemówienie przeszedł do lekcji.Nikt jednak go nie słuchał.Wszyscy byli zainteresowani tylko Jakiem.

Po lekcji historii odbyła się geografia, matematyka i biologia , nim wszyscy spotkali się na lanczu. Usiadłam jak zwykle na swoim miejscu razem z Luną i Kristeen z równoległej klasy.

-Widziałaś tego nowego ?- spytała Kristeen bo wie że mnie to za bardzo nie interesuje 

-Tak.Jest boski.-odparła a ja wtrąciłam:

-Lepiej bądzcie cicho bo właśnie tu idzie z Chrisem.

-Cześć możemy się dosiąść?-zapytał mój przyjaciel.

Kiwnęłam głową.Chris usiadł koło mnie a Jake po między  Luką i  Kristeen.

-Przeprowadziłeś się tu?-zaczęłam rozmowę bo atmosfera zaczęła być trochę cicha.

-Tak nie całe 3 dni temu.Na tym osiedlu na końcu miasta.Rodzina została w Hiszpanii.-odpowiedział

-Mieszkasz sam?-wtrąciła się Kristeen.

-Tak.

-Fajnie też bym tak chciała.-uśmiechnęła się zalotnie Luka.

Pod koniec lekcji postanowiliśmy wszyscy w piątkę pojechać na plażę.Po drodze zaliczyliśmy swoje domy w celu wzięcia kostiumów kąpielowych i ręczników. Wstąpiliśmy jeszcze po jakąś wałówkę i w końcu pojechaliśmy na plażę.Kochałam ją ponieważ jako dziecko uczyłam się tu serfować.

Rozłożyliśmy się blisko morza tak aby móc powdychać morską bryzę.

Wzięłam swoją deskę i razem z dziewczynami  poszłyśmy po surfować. 

Widziałam jak chłopaki nie odrywają od nas wzroku, najbardziej to ode mnie. Zrobiłam Rodeo Flipa  i Hail Mary.Z brzegu słychać było gwizdy.Zeskoczyłam z deski specjalnie do wody.Pod wodą ujrzałam cudowne ryby.Wynurzyłam się i złapałam deski.

W pewnym momencie pod płynęły do mnie  moje przyjaciółki:

-Te triki były super-powiedziała Lu.

-No..-poparła ją Kristeen.-musisz nas kiedyś nauczyć.

-Na pewno to zrobię.-uśmiechnęłam się i wszystkie trzy wyszłyśmy na brzeg.Z koca wstał Chris i okrył mnie ręcznikiem. Spojrzałam w jego brązowe oczy. Jednak nie czułam tego samego jak spojrzenie Jaka.

-Macie ochotę na kanapkę-spytał Jake.

Wszyscy wzięli po jednej i usiedli na kocu

-A więc powiedz coś o sobie.-zaproponowała Luka.-Wiemy wszystko o sobie na wzajem to i o tobie też chcemy coś wiedzieć.

-A co chcieli byście wiedzieć?-zapytał.

-Nie wiem , może gdzie się urodziłeś, co lubisz , w czym jesteś dobry i tak dalej.

Odpowiedział na wszystkie (czasem nie znośne pytania )ze strony Lu i Kristeen.Był bardzo cierpliwy.Ja osobiście nie wytrzymała bym. Po pól godzinie pytań byłam tak zmęczona słuchaniem że poszłam na brzeg i usiadłam tak że woda delikatnie obmywała moje nogi.

-Coś nie tak?-usłyszałam głos Chrisa.

-Nie wszystko jest okej ale nie wiem jak Jake może wytrzymywać te idiotyczne pytania-uśmiechnęłam się a mój przyjaciel usiadł koło mnie.

-Wiesz jakie są Lu i Kristeen kiedy ktoś wpadnie im w oko.

-Tak.-westchnęłam.

-Tylko widzę że ty nie jesteś nim zbytnio zainteresowana.-popatrzył na mnie.

-Chłopak jak chłopak.

-Dzięki.

-Nie o to mi chodzi. Po prostu  nie chodzi mi tylko o to by mieć chłopaka ale wiem co chcę od życia.

-Zaskakujesz mnie.

-Czemu-spytałam 

-Bo na pierwszy rzut oka wyglądasz na arogancką i egoistyczną dziewczynę ale w tobie jest coś innego.Zupełnie odwrotnego.

-To źle?
-Nie wręcz przeciwnie.Dziwie się że jesteś taka zamknięta na miłość.-powiedział i dotkną mojej dłoni.

  

Dobrze wiedziałam co chciał powiedzieć ale wybrał sobie dość nie typową porę.

-Pogadamy o tym później-powiedziałam i wróciłam do dziewczyn wciąż maltretujących Jaka swoimi pytaniami.