Rozdział 10

Rozdział 10

"Anioły stróże się znalazły"

Wieczorem zadzwoniłam do mamy powiedzieć że nie wrócę do domu na noc.Nie miałam też zamiaru zostać u Jaka.Jest wampirem i na pewno zobaczył by co ciąży mi na sumieniu. 

Szłam tak chodnikiem i nawet nie wiedziałam dokąd idę.

Nagle usłyszałam jak ktoś woła mnie po drugiej stronie ulicy.Była to Luna.
-Naomi poczekaj!
Stanęłam trochę zszokowana.Od kilku tygodni nie rozmawiałyśmy ze sobą.
-Chciała bym z  tobą porozmawiać.-podbiegła do mnie.
-To proszę , mów.
-Przepraszam za to że tak zareagowałam na to że ty i Jake jesteście parą.
-Naprawdę nie mogłam nic na to poradzić Lu.Kocham Jaka.
-Wow... powiedziałam to na głos komuś innemu niż mojemu chłopakowi?-pomyślałam.
-Rozumiem.Posłuchaj nie chce żeby jaki kol wiek chłopak już nigdy nas poróżnił.Jesteś moja przyjaciółką i zawsze nią zostaniesz.-powiedziała i wyciągnęła połowę serduszka gdzie było napisane "st   sends "
Wyciągnęłam swoją połówkę i złączyłam ją z jej.


-Na zawsze?-spytała moja przyjaciółka.
-Na zawsze-odparłam i przytuliłam ją.
Byłam szczęśliwa bo w końcu będę mogła się komuś wygadać , chociaż z połowy swoich problemów.
-Może pójdziemy do mnie?-zaproponowała Luna.
-Jasne , a mogę zostać u ciebie na noc.Muszę komuś się wyżalić.
-Jasne zawsze jesteś u mnie mile widziana.-uśmiechnęła się.
-Dzięki.
Nie szłyśmy długo.Może to dlatego że przez całą drogę śmiałyśmy się ze wszystkiego (dosłownie).



Dom Luny był nie wielki lecz bardzo przytulny.Wchodząc byłeś w malutkim holu a potem salonie i kuchni.Zdjęłam buty i za namową mojej przyjaciółki poszłyśmy do niej.
Zawsze zazdrościłam jej jak fajnie urządzony ma swój pokój , choć dominował w nim kolor różu.




-No to opowiadaj co się dzieje.-powiedziała Lu.
-No cóż od czego tu zacząć.-usiadłam na krzesełku a ona na łóżku.
-Najlepiej od początku.
Zaczęłyśmy się śmiać ,ale był czas by w końcu spoważnieć.
-Nie uwierzysz ale moja mama mak kogoś.-odparłam.
-Nie...
-Tak.Przyłapaliśmy ją z Chrisem jak całowała się z kolega z pracy.
-Nie mów .. z Chrisem?
-No..ale obciach...a i jeszcze powiedziałam jej żeby zaprosiła tego swojego Romeo na kolację.
-Czemu?
-Nie chciałam jej zranić.
-Rozumiem też bym tak zrobiła.-pokiwała głową.
-Ale to jeszcze nie koniec.Moja mama zaproponowała bym zaprosiła też Jaka.
-Uuu to nie długo ślub....
-Przestań!
-Co?Tylko się z tobą przekomarzam.
-Jak zawszę.
-Takie już jesteśmy.
-Nie da się ukryć.
Nastała chwila ciszy aż w końcu odezwa się Lu.
-Wiesz co o tym myślę?-pokiwałam głową na znak że nie mam pojęcia.Nie byłam przecież wampirem-Że powinnaś poznać tego "kolegę".Może okaże się super gościem , i jak wyjdziesz na mąż nie będziesz się martwić że mama będzie umierać w samotności.
-Masz dla mnie jeszcze jakieś sugestie?-zapytałam.
-Więcej nie.
Nagle do drzwi ktoś zadzwonił.Razem z Luną byłyśmy bardzo ciekawe kto przyszedł o tej godzinie.
-Pójdę otworzyć-powiedziała Luna.
Usłyszałam głos Chrisa i..Jaka.
-Cześć...Co tu robicie?-spytała moja koleżanka.
-Szukamy Naomi.Jest u ciebie?
-Tak , wejdźcie.
Po chwili i drzwiach stanęły moje wampiry.Widząc ich miny zwróciłam się do Lu.
-Zostawisz nas na chwilę?
-Jasne.Pójdę zrobić nam coś do jedzenia.
Chłopaki zamknęli drzwi.
-Postanowiliśmy cię pilnować.W razie gdyby Adair znów zaatakowała.-zaczął Jake.
-Żartujecie chyba?! Nie ma mowy!Wykluczone.
-Naomi!-oburzył się mój chłopak.
Spojrzałam na Chrisa by choć on mnie poparł.
-Przykro mi ale Jake ma rację.-powiedział.
-Nie zgadzam się!Umiem sobie z nią porodzić-skłamałam.
-Nie umiesz!
-Po to tu przyszliście?!Żeby prawić mi morały!?
-Żadne morały!Chcemy tylko pomóc-odparł Jake.
Podeszłam do niego i powiedziałam
-Jeśli chcecie mi pomóc to dajcie mi spokój!!!!!!!!!!!!!!!-krzyknęłam.

Rozdział 9

Rozdział 9

"Cała prawda"

Razem z Jakem pojechaliśmy do kina by choć na chwilę zapomnieć o wszystkim czego w ostatnim czasie się  dowiedzieliśmy.

Film był bardzo ciekawy choć i tak skupiałam się wyłącznie na moim wampirze.

-Może pojedziemy na plażę?-zaproponował Jake.

-Teraz?-zdziwiłam się.

-Tak.Pospacerujemy sobie.

-Okej.

Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy w stronę morza.Jechaliśmy bardzo krótko.

Wysiadając Jake złapał mnie w tali i powiedział:

-Nie wiem jak mogłem się wcześniej spotykać z kimś innym niż ty.Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek spotkałem.

-To miał być tekst na  podryw?

Pokiwał głową.

-Coś ci to nie wyszło.-zażartowałam ale kiedy zobaczyłam jego wyraz twarzy dodałam.-Przecież żartuje.

W pewnej chwili naszła mnie ochota na pływanie.

Ściągnęłam swoją bluzkę i spodnie zostając tylko w bieliźnie.Wbiegłam do morza i od razu zanurkowałam. No cóż kochałam jak woda otula moje ciało.

Wynurzyłam się złapana przez Jake.

-Lubisz pływać co?-zapytał.

-Nie widać?

Nagle ból przeszył moją głowę.

-Koniec tego dobrego.-usłyszałam.-Już dość.

-Naomi , znowu Adair?-spytał mój chłopak biorąc mnie na ręce.

-Tak-wydukałam.

-Przez całe 500 lat cierpiałam.-krzyczała moja siostra.-Nie pozwolę byś była szczęśliwa!

Kiedy na chwilę otworzyłam oczy byłam już w samochodzie.

W pewnym momencie ogarnęła mnie ciemność.Leciałam tak w dół i w dół aż w końcu wylądowałam 

przy małym sklepiku.

Przechodzili tam dziwnie ubrani ludzie.

Nie spodziewanie zauważyłam w środku tego sklepu dziewczynę o długich lekko kręconych włosach koloru brąz i długiej niebieskiej sukni z fartuchem.To byłam ja!

Podeszłam bliżej.Patrząc na zero reakcji z jej strony wywnioskowałam że wcale mnie nie widzi.

-Dzień dobry.-usłyszałam na sobą znajomy głos.

W drzwiach stanął brunet w bogatym stroju. Rozpoznałam w nim Chrisa.

-Witam panicza.Mogę w czymś pomóc?

-Mam prośbę.Możesz mi pokazać prawy nadgarstek?

Moja druga ja podwinęła rękaw i odsłoniła znamię w kształcie pół księżyca.

-To ty!Jak ci na imię?-zapytał uradowany książę.-Król szukał cię 18 lat!

-Lucy , ale nic z tego nie rozumiem.

-Zrozumiesz kiedy pojedziesz ze mną do zamku.

Potem nastała ciemność .Kiedy obraz zaczął się wyostrzać znalazłam się w sali tronowej.

Moja stara ja weszła z Chrisem przez wielkie drewniane drzwi i zaczęła  kierować się  w stronę chudego , potężnie zbudowanego mężczyzny ze złotą koroną na głowie.

-Panie , znaleźliśmy ja.-powiedział uradowany książę.

Król wstał i podciągnął Lucy rękaw.Obejrzał ją dokładnie i przytulił mówiąc.

-Dziecko 18 lat cię szukałem.

Nagle do komnaty weszła śliczna młoda kobieta w złotej sukni z koronkami.

-Adair-pomyślałam i dalej czekałam na dalszy rozpęd akcji.

-Słyszałam że ją odnaleźli.-powiedziała moja siostra i spojrzała na moją dawną ja.

-Oh , jesteś taka podobna do mamy.-przytuliła ją.

Następnym urywkiem był bal z okazji mojego odnalezienia.

Na sali znajdowało się wielu arystokratów wraz ze swoimi towarzyszkami.

W pewnym momencie do sali wszedł blondyn bardzo bogato ubrany.  To był Jake!

Wszystko zaczęło się układać.

Podszedł do mnie i zaprosił do tańca.Nawet w postaci średniowiecznego mężczyzny robił wrażenie.

I znów inne wspomnienie.

Tym razem dawny Chris zaczął się do mnie zalecać. , lecz ja kochałam innego.

Nieoczekiwanie zobaczyłam jak mój przyjaciel a raczej jego poprzednik wlewa coś do napoju mojego ojca.Pewnie była to trucizna.Wyrwałam z rąk taty ów kieliszek i rozlewam.Chrisa zabijają nie z mojej ręki.Więc Adair kłamała! To nie była moja wina że go zabili.

Po chwili obejrzałam chyba najprzyjemniejszą część w moich wspomnieniach.Nastał ślub z Jakiem.

Miałam na sobie śliczną białą suknie.Na mojej twarzy malował się uśmiech.

Na weselu bawiliśmy się długo...bardzo długo.Kilka dni po nocy poślubnej weszłam do pokoju gdzie zastałam martwego Jaka.

Z mojego oka wypłynęły łzy.Nawet kiedy wiem że tak naprawdę nie straciłam mojego ukochanego coś we mnie bardzo za nim tęskni.

Gdy spojrzałam za siebie zauważyłam Adair z nożem w ręku.Była blada jak ściana.Zabiła mnie...po raz pierwszy.

Znów ogarnęła mnie ciemność.Ty razem wyszła z niej moja siostra.

-Teraz wiesz już wszystko-powiedziała.-To Chris był moim jedynym.

-To ty zmieniłaś go w wampira prawda?

-Tak.Już nigdy go nie stracę.Kiedy twoja dusza umrze, to ja zajmę jej miejsce.Spławie twojego kochasia i zajmę się swoimi sprawami.Będziemy z Chrisem szczęśliwi jak kiedyś I NIC NA TO NIE PORADZISZ!

Ocknęłam się w domu Jaka na sofie.Obok mnie stali mój przyjaciel i chłopak.

Nie zważając na to co mówią wstałam i oparłam się o okno.Byłam taka słaba.Nie mogłam utrzymać się na nogach.

Tu nie chodziło o Jaka i mnie. Adair najwyraźniej chciała pozbyć się mnie jak najszybciej.

Coś czułam że moja śmierć jest już bliska.

Rozdział 8

Rozdział 8 

"Informacja która zwaliłam mnie z nóg"

Od czasu kiedy powiedziałam Jakowi i Chrisowi co tak naprawdę się dzieje zaczęli  dziwnie się zachowywać.Ciągle gdzieś znikali.Postanowiłam że wrócę do domu co nie spodobało się mojemu chłopakowi.

-Zwariowałaś?!-krzyczał-Nie możesz wrócić!Co zrobisz kiedy Adair znów zaatakuje a ja nie będę przy tobie?!Pomyślałaś o tym?!

-Nie chce robić kłopotu .Moja mama wraca jutro do domu , co jej powiem jak mnie nie będzie?

-Myślisz tylko o sobie!

Nie chciałam się kłócić ale wkurzył mnie.

-Teraz to ty myślisz o sobie nie ja!Trzymasz mnie tu bo boisz się że nie będziesz w stanie mi pomóc.

Odwróciłam się , wzięłam rzeczy i wyszłam.
Próbował mnie zatrzymać ale nie chciałam z nim gadać.Wsiadłam do samochodu a on oparł się o jego drzwi.
-Serio mim samochodem?
-Jesteś wampirem , nie potrzebujesz go!-odparłam i odjechałam.
No cóż naszą pierwszą kłótnie czas zacząć-pomyślałam.



  
Kiedy stałam na czerwonym świetle tuż przy pizzerii.
Nagle spostrzegłam w oddali Chrisa.Sekundę później był już obok mnie w aucie.
-Fajny samochód-zaśmiał się z ironią mój przyjaciel.-Widzę że coś się stało miedzy tobą a Jakiem.
-Nic.Po prostu wracam do domu.
-Naomi chociaż przede mną nie kłam.Wiem że ty też nie lubisz kłamstwa więc powiedz prawdę.
Zarumieniłam się.
-Skąd ty to ...?
-Pamiętaj że nie jestem już człowiekiem.-powiedział ,gdy zapaliło się czerwone światło.
Szczerze mówiąc nie lubiłam tego słowa.Brzmiało to tak ...dziwnie.
-Właśnie , co się stało że nim nie jesteś?-zmieniłam temat.
-Nie będę cię zanudzać.
-Do mojego domu zostało jeszcze trochę drogi , chętnie posłucham.
-Niech ci będzie.-westchnął-W dniu kiedy pojechaliśmy do Jake bo miał wypadek , wracałem do domu.Wysiadając z samochodu coś mnie zaatakowało.Na szyi coś zaczęło mnie niewyobrażalnie piec.Widziałem postać , pewnie kobietę  wysoka ,o długich ciemnych włosach  , krótką bluzką i szacie od bioder.
Zatkało mnie.
-Chyba będę musiała porozmawiać z Adair.-pomyślałam.
-I teraz masz jakieś ....no nie wiem ..dary?-dopytywałam się.
-Chyba na oglądałaś się za dużo 'Zmierzchu".-uśmiechnął się -Ale coś w tym jest...tylko my wampiry mamy żywioły.
-To znaczy?
-Dostajemy umiejętność czytania w myślach i 1 żywioł.
-Ile ich jest?
-Cztery.Ogień , powietrze , woda i ziemia.Co do tego pierwszego jest bardzo rzadki i silny.
-Jak na młodego wampira dużo wiesz-stwierdziłam.
-Ma się trochę wolnego czasu w nocy.
-No tak...
Dojechałam pod swój dom gdzie zastałam auto mojej mamy.
-Dziwne-powiedziałam-Powiedziała że wróci jutro.
-Sprawdźmy to.-odparł Chris a ja pchnęłam drzwi wejściowe.
Na kanapie mama całowała się z kolegą z pracy!!!!Kiedy nas zobaczyli oderwali się od siebie.
-O Naomi!-powiedziała zaskoczona.-Właśnie miałam po ciebie jechać.
-Akurat-pomyślałam.
-Widzę że przyszedł z tobą Chris.-wskazała na niego.
-Dzień dobry.-przywitał się .
-Nie będziemy wam przeszkadzać.-rzuciłam i pociągnęłam go na górę.
-Sądzę że nie chciałaś tego widzieć.
-No cóż , nie było to spełnieniem moich marzeń.
-Dobra , wracając do twoich problemów.O co poszło z Jakiem?
-Pokłóciliśmy się , bo nie chciałam zostać u niego dłużej.Ostatnio jest jakiś nieobecny nie wiem co się z nim dzieje.
-Boi się - przerwał mi Chris.-Od kiedy powiedziałaś nam o Adair próbuje znaleźć jakiś sposób by cię nie zabiła.
-Mnie nie można pomóc.
-Nie był bym tego taki pewien.Pewnie istnieje jakiś lek lub sposób aby ją wypędzić z twojego ciała.
-Chris!-zdenerwowałam się-Bez niej jestem słaba.Ciężko mi  oddychać , nie potrafię chodzić bo nie mam siły i tak dalej.Jestem od niej uzależniona więc oboje dajcie sobie z tym spokój!
-Chcemy ci pomóc.Jesteś dla nas ważna.
-Miło ale...
-Żadnych "ale" jeśli będzie nam zależało to znajdziemy.
Nagle coś "walnęło"mnie w głowę.
-Zaczynasz?-pomyślałam.
-Nie ... jeszcze nie.-zaśmiała się moja siostra.-Tylko żebyś mi go nie pocałowała.Pamiętaj że masz męża.
Na dźwięk słowa "mąż" coś ścisnęło mnie w gardle.
-Co się dzieje?-spytał Chris podchodząc do mnie.
-Nic. Ucięłam sobie pogawędkę z siostrunią.
-Rozumiem.
W pewnej chwili usłyszałam jak ktoś wszedł do mojego pokoju i stoi przy oknie.
Nie musiałam się odwracać by wiedzieć kto to.
-To ja może was zostawię.-rzucił mój przyjaciel i wyszedł.
Nie miałam ochoty spojrzeć na Jaka.
Poczułam jego chłodny pocałunek na moim obojczyku.Później od tyłu musnął ustami moje ucho i szepnął:
-Przepraszam.Nie po winieniem był tak powiedzieć.
-Chcesz żebym przeżyła ,ale co jeśli nie ma dla mnie ratunku?
-Nie mów tak-przytulił mnie gdy w końcu odważyłam się do niego odwrócić.-Nie pozwolę ci umrzeć.Nie teraz.
Z mojego oka wypłynęła łza.Chciałam mu powiedzieć całą prawdę o nas ale nie mogłam.
Wampir ujął moją twarz swoimi zimnymi rękoma i pocałował.Nigdy nie mogłam się oprzeć jego ustom.
Wtem ktoś nacisął na klamkę.Jake oderwał się ode mnie i zniknął.Do pokoju weszła moja mama.
-Musimy porozmawiać.-powiedziała.
-To proszę mów.Twój "kolega" już pojechał?
-Tak.
Mama usiadła na łóżku i westchnęła.
-Chodzi o Mika.Widzisz , spotykamy się od dłuższego czasu.-usiadłam obok niej na łóżku.-Bardzo go lubię.
-To zaproś go na kolacje.Chyba że nie chcesz żebym go poznała?
Wcale mi się to nie podobało ale to może dlatego że mama nigdy w nikim się nie zadłużała...
 -Naprawdę?-zadała pytanie uradowana.
-Tak.Zadzwoń do niego i  powiedz żeby przyjechał jutro na 15.
-Zaraz to zrobię ale pod warunkiem że ty zaprosisz tego Jaka.Chce mu podziękować za opiekę nad tobą.




I znowu problem.Co ja teraz powinnam zrobić.Przecież nie mogę tego zrobić.Mam powiedzieć."Mój chłopak jest wampirem i nie jada"
-Dobra zobaczę czy będzie miał czas.-powiedziałam a mama wyszła z uśmiechem na twarzy.
Kiedy spojrzałam na moje łóżko leżał na nim Jake tak jak by słyszał całą te rozmowę.
-Nie zaprosisz mnie?-zapytał gdy położyłam się koło niego.
-Coś czuję że to zły pomysł.
-Czemu?
-I ty się jeszcze pytasz?!-spytałam-Jesteś...
-Wiem kim jestem , okej?! Ale to nie znaczy że muszę zrezygnować z ludzkich przyzwyczajeń.
Zrobiło mi się głupio.
-Przepraszam.-odparłam.-Mamy chyba jeden z tych gorszych dni.
-Może , ale i tak cię kocham-uśmiechnął się.
-Ja ciebie też.