Rozdział 10

Rozdział 10

"Anioły stróże się znalazły"

Wieczorem zadzwoniłam do mamy powiedzieć że nie wrócę do domu na noc.Nie miałam też zamiaru zostać u Jaka.Jest wampirem i na pewno zobaczył by co ciąży mi na sumieniu. 

Szłam tak chodnikiem i nawet nie wiedziałam dokąd idę.

Nagle usłyszałam jak ktoś woła mnie po drugiej stronie ulicy.Była to Luna.
-Naomi poczekaj!
Stanęłam trochę zszokowana.Od kilku tygodni nie rozmawiałyśmy ze sobą.
-Chciała bym z  tobą porozmawiać.-podbiegła do mnie.
-To proszę , mów.
-Przepraszam za to że tak zareagowałam na to że ty i Jake jesteście parą.
-Naprawdę nie mogłam nic na to poradzić Lu.Kocham Jaka.
-Wow... powiedziałam to na głos komuś innemu niż mojemu chłopakowi?-pomyślałam.
-Rozumiem.Posłuchaj nie chce żeby jaki kol wiek chłopak już nigdy nas poróżnił.Jesteś moja przyjaciółką i zawsze nią zostaniesz.-powiedziała i wyciągnęła połowę serduszka gdzie było napisane "st   sends "
Wyciągnęłam swoją połówkę i złączyłam ją z jej.


-Na zawsze?-spytała moja przyjaciółka.
-Na zawsze-odparłam i przytuliłam ją.
Byłam szczęśliwa bo w końcu będę mogła się komuś wygadać , chociaż z połowy swoich problemów.
-Może pójdziemy do mnie?-zaproponowała Luna.
-Jasne , a mogę zostać u ciebie na noc.Muszę komuś się wyżalić.
-Jasne zawsze jesteś u mnie mile widziana.-uśmiechnęła się.
-Dzięki.
Nie szłyśmy długo.Może to dlatego że przez całą drogę śmiałyśmy się ze wszystkiego (dosłownie).



Dom Luny był nie wielki lecz bardzo przytulny.Wchodząc byłeś w malutkim holu a potem salonie i kuchni.Zdjęłam buty i za namową mojej przyjaciółki poszłyśmy do niej.
Zawsze zazdrościłam jej jak fajnie urządzony ma swój pokój , choć dominował w nim kolor różu.




-No to opowiadaj co się dzieje.-powiedziała Lu.
-No cóż od czego tu zacząć.-usiadłam na krzesełku a ona na łóżku.
-Najlepiej od początku.
Zaczęłyśmy się śmiać ,ale był czas by w końcu spoważnieć.
-Nie uwierzysz ale moja mama mak kogoś.-odparłam.
-Nie...
-Tak.Przyłapaliśmy ją z Chrisem jak całowała się z kolega z pracy.
-Nie mów .. z Chrisem?
-No..ale obciach...a i jeszcze powiedziałam jej żeby zaprosiła tego swojego Romeo na kolację.
-Czemu?
-Nie chciałam jej zranić.
-Rozumiem też bym tak zrobiła.-pokiwała głową.
-Ale to jeszcze nie koniec.Moja mama zaproponowała bym zaprosiła też Jaka.
-Uuu to nie długo ślub....
-Przestań!
-Co?Tylko się z tobą przekomarzam.
-Jak zawszę.
-Takie już jesteśmy.
-Nie da się ukryć.
Nastała chwila ciszy aż w końcu odezwa się Lu.
-Wiesz co o tym myślę?-pokiwałam głową na znak że nie mam pojęcia.Nie byłam przecież wampirem-Że powinnaś poznać tego "kolegę".Może okaże się super gościem , i jak wyjdziesz na mąż nie będziesz się martwić że mama będzie umierać w samotności.
-Masz dla mnie jeszcze jakieś sugestie?-zapytałam.
-Więcej nie.
Nagle do drzwi ktoś zadzwonił.Razem z Luną byłyśmy bardzo ciekawe kto przyszedł o tej godzinie.
-Pójdę otworzyć-powiedziała Luna.
Usłyszałam głos Chrisa i..Jaka.
-Cześć...Co tu robicie?-spytała moja koleżanka.
-Szukamy Naomi.Jest u ciebie?
-Tak , wejdźcie.
Po chwili i drzwiach stanęły moje wampiry.Widząc ich miny zwróciłam się do Lu.
-Zostawisz nas na chwilę?
-Jasne.Pójdę zrobić nam coś do jedzenia.
Chłopaki zamknęli drzwi.
-Postanowiliśmy cię pilnować.W razie gdyby Adair znów zaatakowała.-zaczął Jake.
-Żartujecie chyba?! Nie ma mowy!Wykluczone.
-Naomi!-oburzył się mój chłopak.
Spojrzałam na Chrisa by choć on mnie poparł.
-Przykro mi ale Jake ma rację.-powiedział.
-Nie zgadzam się!Umiem sobie z nią porodzić-skłamałam.
-Nie umiesz!
-Po to tu przyszliście?!Żeby prawić mi morały!?
-Żadne morały!Chcemy tylko pomóc-odparł Jake.
Podeszłam do niego i powiedziałam
-Jeśli chcecie mi pomóc to dajcie mi spokój!!!!!!!!!!!!!!!-krzyknęłam.

Rozdział 9

Rozdział 9

"Cała prawda"

Razem z Jakem pojechaliśmy do kina by choć na chwilę zapomnieć o wszystkim czego w ostatnim czasie się  dowiedzieliśmy.

Film był bardzo ciekawy choć i tak skupiałam się wyłącznie na moim wampirze.

-Może pojedziemy na plażę?-zaproponował Jake.

-Teraz?-zdziwiłam się.

-Tak.Pospacerujemy sobie.

-Okej.

Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy w stronę morza.Jechaliśmy bardzo krótko.

Wysiadając Jake złapał mnie w tali i powiedział:

-Nie wiem jak mogłem się wcześniej spotykać z kimś innym niż ty.Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek spotkałem.

-To miał być tekst na  podryw?

Pokiwał głową.

-Coś ci to nie wyszło.-zażartowałam ale kiedy zobaczyłam jego wyraz twarzy dodałam.-Przecież żartuje.

W pewnej chwili naszła mnie ochota na pływanie.

Ściągnęłam swoją bluzkę i spodnie zostając tylko w bieliźnie.Wbiegłam do morza i od razu zanurkowałam. No cóż kochałam jak woda otula moje ciało.

Wynurzyłam się złapana przez Jake.

-Lubisz pływać co?-zapytał.

-Nie widać?

Nagle ból przeszył moją głowę.

-Koniec tego dobrego.-usłyszałam.-Już dość.

-Naomi , znowu Adair?-spytał mój chłopak biorąc mnie na ręce.

-Tak-wydukałam.

-Przez całe 500 lat cierpiałam.-krzyczała moja siostra.-Nie pozwolę byś była szczęśliwa!

Kiedy na chwilę otworzyłam oczy byłam już w samochodzie.

W pewnym momencie ogarnęła mnie ciemność.Leciałam tak w dół i w dół aż w końcu wylądowałam 

przy małym sklepiku.

Przechodzili tam dziwnie ubrani ludzie.

Nie spodziewanie zauważyłam w środku tego sklepu dziewczynę o długich lekko kręconych włosach koloru brąz i długiej niebieskiej sukni z fartuchem.To byłam ja!

Podeszłam bliżej.Patrząc na zero reakcji z jej strony wywnioskowałam że wcale mnie nie widzi.

-Dzień dobry.-usłyszałam na sobą znajomy głos.

W drzwiach stanął brunet w bogatym stroju. Rozpoznałam w nim Chrisa.

-Witam panicza.Mogę w czymś pomóc?

-Mam prośbę.Możesz mi pokazać prawy nadgarstek?

Moja druga ja podwinęła rękaw i odsłoniła znamię w kształcie pół księżyca.

-To ty!Jak ci na imię?-zapytał uradowany książę.-Król szukał cię 18 lat!

-Lucy , ale nic z tego nie rozumiem.

-Zrozumiesz kiedy pojedziesz ze mną do zamku.

Potem nastała ciemność .Kiedy obraz zaczął się wyostrzać znalazłam się w sali tronowej.

Moja stara ja weszła z Chrisem przez wielkie drewniane drzwi i zaczęła  kierować się  w stronę chudego , potężnie zbudowanego mężczyzny ze złotą koroną na głowie.

-Panie , znaleźliśmy ja.-powiedział uradowany książę.

Król wstał i podciągnął Lucy rękaw.Obejrzał ją dokładnie i przytulił mówiąc.

-Dziecko 18 lat cię szukałem.

Nagle do komnaty weszła śliczna młoda kobieta w złotej sukni z koronkami.

-Adair-pomyślałam i dalej czekałam na dalszy rozpęd akcji.

-Słyszałam że ją odnaleźli.-powiedziała moja siostra i spojrzała na moją dawną ja.

-Oh , jesteś taka podobna do mamy.-przytuliła ją.

Następnym urywkiem był bal z okazji mojego odnalezienia.

Na sali znajdowało się wielu arystokratów wraz ze swoimi towarzyszkami.

W pewnym momencie do sali wszedł blondyn bardzo bogato ubrany.  To był Jake!

Wszystko zaczęło się układać.

Podszedł do mnie i zaprosił do tańca.Nawet w postaci średniowiecznego mężczyzny robił wrażenie.

I znów inne wspomnienie.

Tym razem dawny Chris zaczął się do mnie zalecać. , lecz ja kochałam innego.

Nieoczekiwanie zobaczyłam jak mój przyjaciel a raczej jego poprzednik wlewa coś do napoju mojego ojca.Pewnie była to trucizna.Wyrwałam z rąk taty ów kieliszek i rozlewam.Chrisa zabijają nie z mojej ręki.Więc Adair kłamała! To nie była moja wina że go zabili.

Po chwili obejrzałam chyba najprzyjemniejszą część w moich wspomnieniach.Nastał ślub z Jakiem.

Miałam na sobie śliczną białą suknie.Na mojej twarzy malował się uśmiech.

Na weselu bawiliśmy się długo...bardzo długo.Kilka dni po nocy poślubnej weszłam do pokoju gdzie zastałam martwego Jaka.

Z mojego oka wypłynęły łzy.Nawet kiedy wiem że tak naprawdę nie straciłam mojego ukochanego coś we mnie bardzo za nim tęskni.

Gdy spojrzałam za siebie zauważyłam Adair z nożem w ręku.Była blada jak ściana.Zabiła mnie...po raz pierwszy.

Znów ogarnęła mnie ciemność.Ty razem wyszła z niej moja siostra.

-Teraz wiesz już wszystko-powiedziała.-To Chris był moim jedynym.

-To ty zmieniłaś go w wampira prawda?

-Tak.Już nigdy go nie stracę.Kiedy twoja dusza umrze, to ja zajmę jej miejsce.Spławie twojego kochasia i zajmę się swoimi sprawami.Będziemy z Chrisem szczęśliwi jak kiedyś I NIC NA TO NIE PORADZISZ!

Ocknęłam się w domu Jaka na sofie.Obok mnie stali mój przyjaciel i chłopak.

Nie zważając na to co mówią wstałam i oparłam się o okno.Byłam taka słaba.Nie mogłam utrzymać się na nogach.

Tu nie chodziło o Jaka i mnie. Adair najwyraźniej chciała pozbyć się mnie jak najszybciej.

Coś czułam że moja śmierć jest już bliska.

Rozdział 8

Rozdział 8 

"Informacja która zwaliłam mnie z nóg"

Od czasu kiedy powiedziałam Jakowi i Chrisowi co tak naprawdę się dzieje zaczęli  dziwnie się zachowywać.Ciągle gdzieś znikali.Postanowiłam że wrócę do domu co nie spodobało się mojemu chłopakowi.

-Zwariowałaś?!-krzyczał-Nie możesz wrócić!Co zrobisz kiedy Adair znów zaatakuje a ja nie będę przy tobie?!Pomyślałaś o tym?!

-Nie chce robić kłopotu .Moja mama wraca jutro do domu , co jej powiem jak mnie nie będzie?

-Myślisz tylko o sobie!

Nie chciałam się kłócić ale wkurzył mnie.

-Teraz to ty myślisz o sobie nie ja!Trzymasz mnie tu bo boisz się że nie będziesz w stanie mi pomóc.

Odwróciłam się , wzięłam rzeczy i wyszłam.
Próbował mnie zatrzymać ale nie chciałam z nim gadać.Wsiadłam do samochodu a on oparł się o jego drzwi.
-Serio mim samochodem?
-Jesteś wampirem , nie potrzebujesz go!-odparłam i odjechałam.
No cóż naszą pierwszą kłótnie czas zacząć-pomyślałam.



  
Kiedy stałam na czerwonym świetle tuż przy pizzerii.
Nagle spostrzegłam w oddali Chrisa.Sekundę później był już obok mnie w aucie.
-Fajny samochód-zaśmiał się z ironią mój przyjaciel.-Widzę że coś się stało miedzy tobą a Jakiem.
-Nic.Po prostu wracam do domu.
-Naomi chociaż przede mną nie kłam.Wiem że ty też nie lubisz kłamstwa więc powiedz prawdę.
Zarumieniłam się.
-Skąd ty to ...?
-Pamiętaj że nie jestem już człowiekiem.-powiedział ,gdy zapaliło się czerwone światło.
Szczerze mówiąc nie lubiłam tego słowa.Brzmiało to tak ...dziwnie.
-Właśnie , co się stało że nim nie jesteś?-zmieniłam temat.
-Nie będę cię zanudzać.
-Do mojego domu zostało jeszcze trochę drogi , chętnie posłucham.
-Niech ci będzie.-westchnął-W dniu kiedy pojechaliśmy do Jake bo miał wypadek , wracałem do domu.Wysiadając z samochodu coś mnie zaatakowało.Na szyi coś zaczęło mnie niewyobrażalnie piec.Widziałem postać , pewnie kobietę  wysoka ,o długich ciemnych włosach  , krótką bluzką i szacie od bioder.
Zatkało mnie.
-Chyba będę musiała porozmawiać z Adair.-pomyślałam.
-I teraz masz jakieś ....no nie wiem ..dary?-dopytywałam się.
-Chyba na oglądałaś się za dużo 'Zmierzchu".-uśmiechnął się -Ale coś w tym jest...tylko my wampiry mamy żywioły.
-To znaczy?
-Dostajemy umiejętność czytania w myślach i 1 żywioł.
-Ile ich jest?
-Cztery.Ogień , powietrze , woda i ziemia.Co do tego pierwszego jest bardzo rzadki i silny.
-Jak na młodego wampira dużo wiesz-stwierdziłam.
-Ma się trochę wolnego czasu w nocy.
-No tak...
Dojechałam pod swój dom gdzie zastałam auto mojej mamy.
-Dziwne-powiedziałam-Powiedziała że wróci jutro.
-Sprawdźmy to.-odparł Chris a ja pchnęłam drzwi wejściowe.
Na kanapie mama całowała się z kolegą z pracy!!!!Kiedy nas zobaczyli oderwali się od siebie.
-O Naomi!-powiedziała zaskoczona.-Właśnie miałam po ciebie jechać.
-Akurat-pomyślałam.
-Widzę że przyszedł z tobą Chris.-wskazała na niego.
-Dzień dobry.-przywitał się .
-Nie będziemy wam przeszkadzać.-rzuciłam i pociągnęłam go na górę.
-Sądzę że nie chciałaś tego widzieć.
-No cóż , nie było to spełnieniem moich marzeń.
-Dobra , wracając do twoich problemów.O co poszło z Jakiem?
-Pokłóciliśmy się , bo nie chciałam zostać u niego dłużej.Ostatnio jest jakiś nieobecny nie wiem co się z nim dzieje.
-Boi się - przerwał mi Chris.-Od kiedy powiedziałaś nam o Adair próbuje znaleźć jakiś sposób by cię nie zabiła.
-Mnie nie można pomóc.
-Nie był bym tego taki pewien.Pewnie istnieje jakiś lek lub sposób aby ją wypędzić z twojego ciała.
-Chris!-zdenerwowałam się-Bez niej jestem słaba.Ciężko mi  oddychać , nie potrafię chodzić bo nie mam siły i tak dalej.Jestem od niej uzależniona więc oboje dajcie sobie z tym spokój!
-Chcemy ci pomóc.Jesteś dla nas ważna.
-Miło ale...
-Żadnych "ale" jeśli będzie nam zależało to znajdziemy.
Nagle coś "walnęło"mnie w głowę.
-Zaczynasz?-pomyślałam.
-Nie ... jeszcze nie.-zaśmiała się moja siostra.-Tylko żebyś mi go nie pocałowała.Pamiętaj że masz męża.
Na dźwięk słowa "mąż" coś ścisnęło mnie w gardle.
-Co się dzieje?-spytał Chris podchodząc do mnie.
-Nic. Ucięłam sobie pogawędkę z siostrunią.
-Rozumiem.
W pewnej chwili usłyszałam jak ktoś wszedł do mojego pokoju i stoi przy oknie.
Nie musiałam się odwracać by wiedzieć kto to.
-To ja może was zostawię.-rzucił mój przyjaciel i wyszedł.
Nie miałam ochoty spojrzeć na Jaka.
Poczułam jego chłodny pocałunek na moim obojczyku.Później od tyłu musnął ustami moje ucho i szepnął:
-Przepraszam.Nie po winieniem był tak powiedzieć.
-Chcesz żebym przeżyła ,ale co jeśli nie ma dla mnie ratunku?
-Nie mów tak-przytulił mnie gdy w końcu odważyłam się do niego odwrócić.-Nie pozwolę ci umrzeć.Nie teraz.
Z mojego oka wypłynęła łza.Chciałam mu powiedzieć całą prawdę o nas ale nie mogłam.
Wampir ujął moją twarz swoimi zimnymi rękoma i pocałował.Nigdy nie mogłam się oprzeć jego ustom.
Wtem ktoś nacisął na klamkę.Jake oderwał się ode mnie i zniknął.Do pokoju weszła moja mama.
-Musimy porozmawiać.-powiedziała.
-To proszę mów.Twój "kolega" już pojechał?
-Tak.
Mama usiadła na łóżku i westchnęła.
-Chodzi o Mika.Widzisz , spotykamy się od dłuższego czasu.-usiadłam obok niej na łóżku.-Bardzo go lubię.
-To zaproś go na kolacje.Chyba że nie chcesz żebym go poznała?
Wcale mi się to nie podobało ale to może dlatego że mama nigdy w nikim się nie zadłużała...
 -Naprawdę?-zadała pytanie uradowana.
-Tak.Zadzwoń do niego i  powiedz żeby przyjechał jutro na 15.
-Zaraz to zrobię ale pod warunkiem że ty zaprosisz tego Jaka.Chce mu podziękować za opiekę nad tobą.




I znowu problem.Co ja teraz powinnam zrobić.Przecież nie mogę tego zrobić.Mam powiedzieć."Mój chłopak jest wampirem i nie jada"
-Dobra zobaczę czy będzie miał czas.-powiedziałam a mama wyszła z uśmiechem na twarzy.
Kiedy spojrzałam na moje łóżko leżał na nim Jake tak jak by słyszał całą te rozmowę.
-Nie zaprosisz mnie?-zapytał gdy położyłam się koło niego.
-Coś czuję że to zły pomysł.
-Czemu?
-I ty się jeszcze pytasz?!-spytałam-Jesteś...
-Wiem kim jestem , okej?! Ale to nie znaczy że muszę zrezygnować z ludzkich przyzwyczajeń.
Zrobiło mi się głupio.
-Przepraszam.-odparłam.-Mamy chyba jeden z tych gorszych dni.
-Może , ale i tak cię kocham-uśmiechnął się.
-Ja ciebie też.

Rozdział 7

Rozdział 7

"Przebudzenie u chłopaka"

Ocknęłam się w dziwnym pokoju.

Poczułam jak ktoś gładzi mnie po włosach.

-Gdzie ja jestem?-zapytałam dostrzegając Jaka.

-Nie mogłam cię zostawić. Dzwoniłem do twojej mamy powiedzieć że źle się poczułaś.Chciała przyjechać ale obiecałem że się tobą zajmę.

-Super.I teraz jesteśmy u ciebie? 

 Pokiwał głową i dodał:

-Odpoczywaj.Nie wiem co się stało ale wyglądało to strasznie.

-Wierze.

-Opowiesz mi?

-Ups!Co ja mu teraz powiem?-pomyślałam.-Mam powiedzieć że Adair chce mnie zabić , pochodzimy XVI w. i jesteśmy małżeństwem ,...właśnie , a jesteśmy?

-Tak-usłyszałam głos mojej siostry.

-Jeszcze lepiej.O nie ..nie mogę mu tego powiedzieć

-Kiedyś ci powiem.-odparłam w końcu.

-Aż tak źle?-zadał pytanie z uśmiechem. na twarzy.
-Nawet gorzej-przyznałam.-A tak w ogóle podobało mi się jak powiedziałeś do mnie "skarbie".
-Jak chcesz mogę cię tak nazywać-zaśmiał się.a ja pociągnęłam go bliżej.
Nie mogłam się już opanować.
-O co chodziło z tą  waszą telepatią w szkole-spytałam.
-Nie umiesz wytrzymać 5 minut bez zadawania pytań?-powiedział Jake.
-Umiem.
-Przekonaj mnie.uśmiechnął się , a ja przyciągnęłam  go tak że nasze usta się spotkały.
Bardzo zatęskniłam za jego.
Przewróciłam go tak że był podemną.
Ręce Jaka spoczęły na moich plecach.
-Wygrałam-odezwałam się .
-Zwracam honor...Idzie Chris.
Jake wstał a ja położyłam się pod kołdrą.
-Myślicie że nie wiem co tu robiliście?-spytał gdy pojawił się w drzwiach.-Ale co mi do tego.Jak się czujesz?
-Dobrze.Znacznie lepiej niż ostatnim razem mnie widziałeś przytomną-podkreśliłam
-Powiesz co się dzieje?-zapytał.
-Kiedyś na pewno , lecz nie teraz.
-Wiesz że jeśli jest w tobie jakaś dusza  i nie zostanie wygoniona może czerpać z ciebie siły.
-Tak , tak posłuchaj go-powiedział a Adair -Zobaczymy czy wezmą cię za wariatkę.
-Nie masz prawa tak mówić!-krzyknęłam na głos choć wcale nie chciałam.Po chwili zorjętowałam się że wpadłam po uszy.
-No śmiało-zachęcałam mnie moja siostra i znów sprawiła że poczułam ból.
-Chyba nie chcecie znać prawdy-odezwałam się.
-A jak inaczej mamy ci pomóc??-spytał Jake.
-Mnie nie da się pomóc.
-Możesz jaśniej?-wtrącił Chris.
Usiadłam na brzegu łóżka i zaczęłam.
-Mam w sobie dwie duszę.Swoją i mojej ... siostry z dawnych , bardzo dawnych lat.. Mówiłam mi o tym że żyłam w z nią w XVI.w.-oboje otworzyli szeroko oczy.-była żoną i córką.Pewnego dnia dowiedziano się że ma siostrę-mnie.Wszyscy zaczęli się mną interesować a o niej zapomniano.Jej mąż się we mnie zakochał ale ja już kogoś miałam.-postanowiłam nic nie mówić o Jaku.-Zabiłam go gdy dowiedziałam się że chciał otruć mojego ojca.Adair zaczęła się mścić kiedy przemieniono ją w wampira.Zabijała mnie ale zawsze się odradzałam w innej postaci.
-Jaki to problem?Wygonimy ją z twojego ciała i po robocie.-powiedział Chris.
-Jeszcze jest jeden problem .
-Jaki?-spytał Chris.
-Bez niej umrę....

Rozdział 6

Rozdział 6

"Moja nie pamiętna  przeszłość "

Obudziłam się wtulona w Jaka.Podparłam się i spojrzałam na zegarek.

7:20.

-Już wstałaś?-powiedział mój "chłopak" i pocałował mnie.Jego wargi były zimne i twarde.

-Mogła bym się do tego przyzwyczaić-pomyślałam wiedząc że już w najbliższym czasie tego nie powtórzę.
-Oj tak-usłyszałam głos Adair. 
Oderwałam się od Jaka i poszłam się ubierać.Wybrałam sobie żółtą bluzkę na ramiączka i  krótkie spodenki.
-Co robiłeś przez cała noc?-zapytałam z ciekawości.
-Ogólnie to czytałem.Masz bardzo ciekawy księgozbiór ... przepraszam książko zbiór.
-No cóż trochę się tego nazbierało.-przyznałam i weszłam do łazienki.
-Chyba nie zamierzasz iść ze mną?-dodałam.
On tylko uśmiechnął się łobuzersko a ja zamknęłam drzwi.
Wykąpałam się i uczesałam w kłosa na bok. Użyłam maskary podkładu i błyszczyka.
Kiedy wyszłam Jake przyglądał się zdjęciom na ścianach.
-Byłaś słodka-skomentował to na którym miałam 3 latka.-Oczywiście nadal jesteś-dodał widząc mój wyraz twarzy.Wzięłam kluczyki od auta ale Jake wyrwał mi je swoją szybkością tak że nawet nie zauważyłam.
-Dzisiaj pojedziemy moim.
Pokiwałam głową i zeszłam na dół.Wsiadłam do jego auta.
Szczerze byłam ciekawa reakcji  Lu i Kristeen a przede wszystkim Chrisa.
Zajeliśmy miejsce koło Kristeen, którą dostrzegłam w oddali.
Jake spojrzał na mnie i wysiadł aby otworzyć mi drzwi.Idąc w stronę mojej przyjaciółki chłopak złapał mnie za rękę. Dziewczyna  otworzyła szeroko oczy.
-Czyż by nowa para w naszej budzie?-zapytała.
-Tak.-odparł mój ....chłopak?
-Co jest?-podbiegła do nas Lu i widząc nasze splecione dłonie z jej twarzy znikł uśmiech.
-Naomi i Jake  są razem-powiedziała Kristeen.
Lu odwróciła się i poszła w stronę klasy.Z resztą my zrobiliśmy to samo.Nagle poczułam jak bym dostała kamieniem w głowę.Zrozumiałam że nasza bliskość z Jakiem się skończyła.
Puściłam jego rękę i usiadłam na swoim miejscu.
W połowie lekcji dostałam karteczkę od  Luny.
"Od kiedy jesteście razem?"
Odpisałam :
"Od wczoraj.Przyszedł do mnie i jakoś tak wyszło.
Przez resztę dnia w ogóle się do mnie nie odzywała.Za to Jake na każdym możliwym kroku próbował się do mnie zbliżyć  co w moim przypadku kończyło się "ciosem" w głowę.
Pod koniec dnia podszedł do mnie Chris.
-Może poszła byś ze mną do kina?-spytał.
-Bardzo chętnie.Musisz mi coś powiedzieć.-powiedziałam bo przypomniało mi się że on też jest wampirem.
-Jake ci powiedział?
-Tak.
-Cholera.Mówiłem mu żeby nic nikomu nie pisnął.Szczególnie tobie.
-Dlaczego "szczególnie tobie"?
-Nie powinnaś się w to mieszać.-powiedział bardziej do siebie niż do mnie.
-Odpowiesz mi czy nie?!-zdenerwowałam się gdy podszedł Jake.
-Co jest?-dodał widząc moją  minę.
-Musimy pogadać.-zwrócił się do niego Chris.
Pociągną go za sobą a ja krzyknęłam.
-Hej ! Skoro ja też jestem w to wmieszana to ja też idę.
Chris poparzył na mnie i zwrócił oczy do nieba.
-Ma rację.-poparł mnie mój chłopak.
Popatrzyli się na siebie i pokiwali głowami tak jakby umieli sobie czytać w myślach.
-Choć idziemy -powiedział Jake i zaprowadził mnie do samochodu.
-Będzie dziś u ciebie twoja mama w domu?-spytał w połowie drogi.
-Nie pojechała w delegację a co?
-Przyjadę po ciebie o 20.-odparł dojeżdżając pod mój dom.
-Dobra.
Wysiadłam i weszłam do domu.Przez cały dzień w szkolę chciałam się od Jaka odizolować a kiedy tak się stało mam ochotę go pocałować i przytulić.
Poszłam do kuchni zrobić sobie coś do jedzenia.Potem odrobiłam lekcję.W końcu pomyślałam czy nie porozmawiać z Adair.
Usiadłam na łóżku a ona pojawiła się.Widać dobrze wiedziała że tego chce.
-Dlaczego  nie pozwalasz mi się zbliżać do Jaka?.-spytałam. 
-A dlaczego ja mam tobie to mówić?Mówiłaś że nic do niego nie czujesz , a wczoraj..-urwała.
Dobrze wiedziałam co chciała powiedzieć.
-Dobrze powiedzmy że mi na nim zależy i co wtedy ?Czy to coś zmieni?-zadałam pytanie.
-Nie.
-Czemu?-zapytałam zawiedziona.
-Ale jesteś głupia. Myślisz że robię to tylko dlatego że Jake coś ci zrobi?!-powiedziała , widocznie czytając moje myśli.
-To o co ci chodzi?!
-Jesteś już nie znośna wiec ci powiem.Kilka wieków temu byłam córką znanego króla i żoną najbardziej pożądanego mężczyzny w kraju , a ty byłaś zwykłą dziewczyną.Pewnego dnia odkryto że jesteś moją siostrą.-zatkało mnie ale słuchałam dalej-Stałaś się najbardziej , jak by to ująć....byłaś wielbiona przez wszystkich. Wszyscy odsunęli mnie na bok i zostałaś tylko ty.Mój maż zakochał się w tobie ale ty dowiedziałaś się o jego pomyśle zatrucia taty.Zabiłaś go i pokochałaś Jake.Wtedy przysięgłam sobie że nigdy ci tego nie wybaczę.Pewnego dnia ktoś przemienił mnie w wampira.Nareszcie los się do mnie uśmiechnął.Zbiłam ciebie i Jaka ale wy zawsze się odradzacie, choć teraz nie dam rady zabić Jaka lecz ciebie tak.

-Chcesz mnie zabić?!-przerwałam jej.
-Tak , wolno i boleśnie ale jeszcze nie teraz.Dam ci trochę czasu abyś mogła pobyć ze swoim jedynym.
-Jak zamierzasz to zrobić?
-Zobaczysz.Zrobię to tak że nikt nie będzie w stanie ci pomóc.-powiedziała i zniknęła.
Moją głowę dopadł okropny bój głowy , potem doszedł ból brzucha .
Nagle usłyszałam jak ktoś wchodzi przez okno i sekundę później jest przy mnie.
-Naomi co się dzieje?-zapytał Jake.
Rzucałam się na łóżku nie mogąc wytrzymać. Czułam jak by ktoś wyciągał mój mózg a brzuch przebijał nożem.
-Naomi!-usłyszałam głos Chrisa -Co jej jest?-zwrócił się do mojego chłopaka.
-Nie wiem.Przybiegłem bo usłyszałem jej krzyk.-odparł a na swojej głowie poczułam zimną dłoń któregoś z nich.
-Ktoś nie pozwala mi zobaczyć jej wnętrza.Tak jak by to nie była wcale Naomi.Nie potrafiła by.-powiedział Chris.
-Niech się trochę o ciebie pomartwią.-usłyszałam Adair a ból się zwiększył.
-Proszę przestań!-krzyczałam na głos , i wcale nie obchodziło mnie to że słyszą to chłopaki.-Błagam przestań.Nie zniosę tego dłużej.
Niestety to nic nie dało.
-Chris co robimy?!-zapytał Jake.
-Czekamy aż przestanie.
-Żartujesz?
-A masz inny pomysł?
Zamilkł ale po chwili powiedział do mnie:
-Naomi , skarbie , nie przestawaj walczyć.
To nie było takie proste jak się zdawało.Adair była silniejsza niż ja.Przecież gdyby nie ona już dawno bym nie żyła.Jak mam walczyć z kimś bez kogo nie mogę żyć.
Po kilkunastu minutach, które ciągnęły się w nieskończoność moja "siostra".Ustąpiła.
Jake wziął moją głowę na kolana i dodał:
-Naomi nie dałaś się.
Zemdlałam bo byłam wykończona.

Rozdział 5

Rozdział 5 

"Wyznanie godne złotego medalu olimpijskiego"

Na drugi dzień obudziłam się bardzo słaba.Kiedy otworzyłam oczy wiedziałam już dlaczego.Adair oglądała rzeczy które leżały na moim biurku.

-Czyż by podobało ci się wychodzenie z mojego ciała-zapytałam.

-Trochę, ale bardziej mi się podobał wystrój za moich czasów.

-To znaczy z których?

-Gdzieś około 16 wieku.

Zatkało mnie.Skoro ona pochodziła z XVI wieku ,a ja ją "zabiłam" to znaczy że...

-Co się tak zamurowało?-usłyszałam jej głos.

-Nic.-powiedziałam i wstałam.O mało co nie przewróciła bym się ,taka byłam słaba.

-Może ci pomogę-zaoferowała się i wstąpiła we mnie.

-O wiele lepiej-ucieszyłam się gdy poczułam się trochę silniejsza.

Wzięłam prysznic uczesałam się w wysoka kitkę i założyłam dżinsy  i bluzkę z napisem "Why not?"

Spojrzałam na telefon.Miałam 20 nie odebranych wiadomości i 40 nie odebranych połączeń od Jaka.

Przeczytałam pierwszy SMS.

"Co się dzieje Naomi?Martwię się, odpisz proszę."

Drugi:

"Naomi jeśli to prze ze mnie to po prostu powiedz"

Trzeci:

"Martwię się"

I tak dalej i tak dalej.Było mi strasznie głupio.Tak naprawdę nic mi nie zrobił a ja go tak potraktowałam.

W pewnej chwili usłyszałam że nie jestem w domu sama.Po cichu zeszłam na dół.W salonie stał Jake.

-Co tu robisz?-zapytałam.

-Nie odpisywałaś więc postanowiłem zobaczyć czy nic się nie stało.-powiedział.

Był tak samo blady  jak wtedy gdy widziałam go ostatnim razem.

-Czemu jesteś taki blady?-spytałam i podeszłam bliżej.

Co było dziwne Adair wcale nie atakowała mojej głowy.

Zauważyłam że Jake ma czerwone oczy.Przestraszyłam się.

-Nie bój się-oznajmił gdy zauważył że się cofnęłam.Jego głos przynosił moim uszom przyjemność słuchania.

-Masz czerwone oczy , bladą skórę , bije od ciebie chłód i nie wiarygodnie podrosłeś.-zauważyłam.

-Skąd wiesz że jestem zimny?

-Zgaduje.

Tak naprawdę to byłam tego pewna w bo miał takie same objawy jak Adair.Od niej też czuło się chłód , ale to może dlatego że nie była "żywa"?

-Chcesz się przekonać?-podszedł do mnie i złapał w tali.Stykaliśmy się czołami.

Nie myliłam się był zimny jak lód.

-Chyba nie zamierzasz mi powiedzieć że ....-zaczęłam ale przerwał mi.

-Że jestem wampirem?

-Nie żartuj sobie.-powiedziałam.-Takie postacie nie istnieją.

-Czyżby? 

Odsunął się ode mnie i w sekundę okrążył cały dom. Był nie wiarygodnie szybki.

-Wierzysz mi?-zapytał.

Pokiwałam głową bo nie mogłam wykrztusić ani słowa.

-Widzę że cię zatkało.

-Trochę-przyznałam-Nie codziennie spotykam ludzi którzy mówią mi że są wampirami.

Roześmiał się.

-A myślisz że dla mnie to codzienność?

-Nie.A co z  Chrisem , czy on też jest..?
-Wampirem? Tak.Sam go przemieniłem.

-Co?!

-Długa historia. Kiedyś ci opowiem.A teraz przysięgnij mi że nikomu nie powiesz.

-Obiecuję.

Widać wcale mu to nie wystarczało.Wpadłam na głupi pomysł.Podeszłam do niego i pocałowałam.

Nie wiedziałam jak to możliwe że jeden chłopak , może wywołać we mnie takie uczucia.Czułam jak bym znała go całe życie choć wcale tak nie było.

Jego usta były takie delikatne i zimne.W jego ramionach czułam się bezpieczna.

Nagle przeszył mnie jednorazowy ból , tak jak by ktoś rzucił szklaną butelką.

No cóż takie przyjemności nie mogą trwać wiecznie.

-Takie potwierdzenie ci wystarczy?-zadałam pytanie.

-Myślę że na razie wystarczy.-uśmiechnął się.

-Co znaczy "na razie"?

Zaśmiał się.Usiadłam na kanapie a on obok mnie.

Rozmawiałam z nim cały dzień.Był taki uroczy.

Wieczorem tylko ja zjadłam kolacje ponieważ on stał się "niejadkiem".

Wykąpałam się i przebrałam w krótkie spodenki , koszulkę i rozpuściłam włosy.

Jake leżał na łóżku zaciekawiony w książkę którą pożyczyłam od Kristeen.

-Błagam ciebie daj mi się do niego zbliżyć na tą jedną noc.-powiedziałam w duchu patrząc na Jaka

-Czemu miałam bym się zgodzić?-usłyszałam odpowiedz.

-Bo mi na nim zależy.

Po chwili odparła.

-Jedna noc.

Uśmiechnęłam się w duchu i położyłam koło Jaka , wtulając się w jego bok.

-Zaciekawiło cię to?-spytałam.

-Bardziej interesujesz mnie ty-zwrócił głowę w moją stronę i pocałował.

-Przemyślałaś sobie to że teraz tak łatwo się mnie nie pozbędziesz?-powiedział.

-Wiem , ale mnie to wcale nie przeszkadza -odparłam i nasze usta się spotkały.