Rozdział 5

Rozdział 5 

"Wyznanie godne złotego medalu olimpijskiego"

Na drugi dzień obudziłam się bardzo słaba.Kiedy otworzyłam oczy wiedziałam już dlaczego.Adair oglądała rzeczy które leżały na moim biurku.

-Czyż by podobało ci się wychodzenie z mojego ciała-zapytałam.

-Trochę, ale bardziej mi się podobał wystrój za moich czasów.

-To znaczy z których?

-Gdzieś około 16 wieku.

Zatkało mnie.Skoro ona pochodziła z XVI wieku ,a ja ją "zabiłam" to znaczy że...

-Co się tak zamurowało?-usłyszałam jej głos.

-Nic.-powiedziałam i wstałam.O mało co nie przewróciła bym się ,taka byłam słaba.

-Może ci pomogę-zaoferowała się i wstąpiła we mnie.

-O wiele lepiej-ucieszyłam się gdy poczułam się trochę silniejsza.

Wzięłam prysznic uczesałam się w wysoka kitkę i założyłam dżinsy  i bluzkę z napisem "Why not?"

Spojrzałam na telefon.Miałam 20 nie odebranych wiadomości i 40 nie odebranych połączeń od Jaka.

Przeczytałam pierwszy SMS.

"Co się dzieje Naomi?Martwię się, odpisz proszę."

Drugi:

"Naomi jeśli to prze ze mnie to po prostu powiedz"

Trzeci:

"Martwię się"

I tak dalej i tak dalej.Było mi strasznie głupio.Tak naprawdę nic mi nie zrobił a ja go tak potraktowałam.

W pewnej chwili usłyszałam że nie jestem w domu sama.Po cichu zeszłam na dół.W salonie stał Jake.

-Co tu robisz?-zapytałam.

-Nie odpisywałaś więc postanowiłem zobaczyć czy nic się nie stało.-powiedział.

Był tak samo blady  jak wtedy gdy widziałam go ostatnim razem.

-Czemu jesteś taki blady?-spytałam i podeszłam bliżej.

Co było dziwne Adair wcale nie atakowała mojej głowy.

Zauważyłam że Jake ma czerwone oczy.Przestraszyłam się.

-Nie bój się-oznajmił gdy zauważył że się cofnęłam.Jego głos przynosił moim uszom przyjemność słuchania.

-Masz czerwone oczy , bladą skórę , bije od ciebie chłód i nie wiarygodnie podrosłeś.-zauważyłam.

-Skąd wiesz że jestem zimny?

-Zgaduje.

Tak naprawdę to byłam tego pewna w bo miał takie same objawy jak Adair.Od niej też czuło się chłód , ale to może dlatego że nie była "żywa"?

-Chcesz się przekonać?-podszedł do mnie i złapał w tali.Stykaliśmy się czołami.

Nie myliłam się był zimny jak lód.

-Chyba nie zamierzasz mi powiedzieć że ....-zaczęłam ale przerwał mi.

-Że jestem wampirem?

-Nie żartuj sobie.-powiedziałam.-Takie postacie nie istnieją.

-Czyżby? 

Odsunął się ode mnie i w sekundę okrążył cały dom. Był nie wiarygodnie szybki.

-Wierzysz mi?-zapytał.

Pokiwałam głową bo nie mogłam wykrztusić ani słowa.

-Widzę że cię zatkało.

-Trochę-przyznałam-Nie codziennie spotykam ludzi którzy mówią mi że są wampirami.

Roześmiał się.

-A myślisz że dla mnie to codzienność?

-Nie.A co z  Chrisem , czy on też jest..?
-Wampirem? Tak.Sam go przemieniłem.

-Co?!

-Długa historia. Kiedyś ci opowiem.A teraz przysięgnij mi że nikomu nie powiesz.

-Obiecuję.

Widać wcale mu to nie wystarczało.Wpadłam na głupi pomysł.Podeszłam do niego i pocałowałam.

Nie wiedziałam jak to możliwe że jeden chłopak , może wywołać we mnie takie uczucia.Czułam jak bym znała go całe życie choć wcale tak nie było.

Jego usta były takie delikatne i zimne.W jego ramionach czułam się bezpieczna.

Nagle przeszył mnie jednorazowy ból , tak jak by ktoś rzucił szklaną butelką.

No cóż takie przyjemności nie mogą trwać wiecznie.

-Takie potwierdzenie ci wystarczy?-zadałam pytanie.

-Myślę że na razie wystarczy.-uśmiechnął się.

-Co znaczy "na razie"?

Zaśmiał się.Usiadłam na kanapie a on obok mnie.

Rozmawiałam z nim cały dzień.Był taki uroczy.

Wieczorem tylko ja zjadłam kolacje ponieważ on stał się "niejadkiem".

Wykąpałam się i przebrałam w krótkie spodenki , koszulkę i rozpuściłam włosy.

Jake leżał na łóżku zaciekawiony w książkę którą pożyczyłam od Kristeen.

-Błagam ciebie daj mi się do niego zbliżyć na tą jedną noc.-powiedziałam w duchu patrząc na Jaka

-Czemu miałam bym się zgodzić?-usłyszałam odpowiedz.

-Bo mi na nim zależy.

Po chwili odparła.

-Jedna noc.

Uśmiechnęłam się w duchu i położyłam koło Jaka , wtulając się w jego bok.

-Zaciekawiło cię to?-spytałam.

-Bardziej interesujesz mnie ty-zwrócił głowę w moją stronę i pocałował.

-Przemyślałaś sobie to że teraz tak łatwo się mnie nie pozbędziesz?-powiedział.

-Wiem , ale mnie to wcale nie przeszkadza -odparłam i nasze usta się spotkały.