Rozdział 4
"Trudny wybór ale tak trzeba"
Od mojej ostatniej wizyty w szpitalu minęły prawie dwa tygodnie Postanowiłam że tak będzie bezpieczniej dla niego.Oczywiście chciał się ze mną skątaktować ale nie odbierałam.Czułam się odpowiedzialna za to co się stało.Mama wyjechała na 2 tygodnie ponieważ wezwano ją na delegacje do Londynu. Tak więc czułam się trochę samotna.Ciągle dokuczał mi ból głowy lecz nie tak silny jak wtedy gdy jechaliśmy z Chrisem do Jaka.
Obudziłam się w sobotni ranek cała spocona.Dlaczego?Znów ten sen.Tym razem kobieta ostrzegała mnie przed czymś czego nie rozumiem.
-Ufaj tylko tej osobie która nigdy nie umiera.-powiedziała.
Wstałam i jak zawszę zrobiłam poranną toaletę. Ubrałam się w śliczną kolorową sukienkę krótkiej długości a do tego niebieskie trampki..Nie wiedziała co ze sobą zrobić.Stałam się samotniczką..Nie miałam ochoty na żadne towarzystwo.Postanowiłam trochę się odprężyć i po surfować.
Wsiadłam do auta i pojechałam nad morzę.Na plaży nie było nikogo.
Wzięłam deskę i pognałam do wody.Nagle moją głowę przeszył bój.
-O co ci chodzi przecież trzymam się od niego z daleka-powiedziałam.
-Wiem ale to tak da przypomnienia-usłyszałam w głowie.
-Czego tak naprawdę chcesz i kim jesteś?
-Wyjdź na brzeg.-rozkazała.
Posłusznie wyszłam i usiadłam na brzegu.W pewniej chwili coś z mojego ciała zaczęło uchodzić.Poczułam się słabo.
-Dlatego kazałam ci wyjść na brzeg.-oznajmiła kobieta.-Beze mnie jesteś słaba.Uratowałam cię gdy się rodziłaś.Miałaś nie przeżyć ale jako duch wstąpiłam w ciebie i zajęłam pół twojej duszy.
-Jesteś duchem?-zapytałam.
-Tak odkąd ... a nie ważne.
-Powiedz.
-Może kiedyś.A tak w ogóle to nazywam się Adair.
Pokiwałam głową i zadałam kolejne pytanie.
-Co znaczyło to co powiedziałaś,Ufaj tylko tej osobie która nigdy nie umiera.
Zaśmiała się.
-Nie długo się dowiesz.
-Ale ja chce wiedzieć już teraz.
Popatrzyła na coś co było za mną i wstąpiła we mnie.
Odwróciłam się.Za mną stał Jake z Chrisem.Znowu zaczęła boleć mnie głowa.Uznałam to za ostrzeżenie.
Wstałam i poszłam w drugą stronę.
-Naomi , poczekaj.-usłyszałam za sobą głos Jaka.-Co się stało?
Przyjrzałam mu się dokładnie.Był bardzo blady , jego oczy mieniły się kolorami tęczówki.Kiedy dotknął mojego ramienia przeszył mnie dreszcz , był lodowaty.
-Nie mogę z tobą rozmawiać.-odparłam patrząc mu w oczy.
-Czemu?
-Bo nie chcę aby stała się tobie krzywda.
-Co ty mówisz?-zapytał.
Spuściłam głowę i pobiegłam do samochodu.Pojechałam do domu.Nie wiem jak to możliwe ale Jake i Chris już tam na mnie czekali.
Wysiadłam i chciałam ich wyminąć lecz zatarasowali mi wejście.
-Powiedz o co chodzi.-nalegał Jake.
Ból w głowę nasilił się do tego stopnia że musiałam złapać się za głowę ,
-Co ci jest?-dodał blondyn.
-Odejdź , proszę.
-Nie mogę , muszę wiedzieć dlaczego mnie unikasz?
-Odejdź , błagam-powtórzyłam.-Proszę.
W końcu odpuścił a ja wpadłam do domu i rzuciłam się na kanapę.
-Przestań już , nie ma go tu , spławiłam go słyszysz?!-krzyczałam.
Posłuchała się mnie, odpuściła i wyszła z mojego ciała.
-Widzę że trudno i tak traktować Jaka co?-zapytała z uśmiechem na twarzy.
-Nie.-skłamałam.
-Kogo chcesz na to nabrać.Zależy ci na nim.
-Wcale nie!
Popatrzyła na mnie.
-Uparta jesteś.
-Po mamie.-uśmiechnęłam się.-Dlaczego ci tak zależy na tym abym unikała Jaka.
-Kiedyś się dowiesz.
-Zawsze jesteś taka tajemnicza?
-Odkąd mnie zabiłaś.-wymskło się jej.
-Co?!
Wsiadłam do auta i pojechałam nad morzę.Na plaży nie było nikogo.
Wzięłam deskę i pognałam do wody.Nagle moją głowę przeszył bój.
-O co ci chodzi przecież trzymam się od niego z daleka-powiedziałam.
-Wiem ale to tak da przypomnienia-usłyszałam w głowie.
-Czego tak naprawdę chcesz i kim jesteś?
-Wyjdź na brzeg.-rozkazała.
Posłusznie wyszłam i usiadłam na brzegu.W pewniej chwili coś z mojego ciała zaczęło uchodzić.Poczułam się słabo.
-Dlatego kazałam ci wyjść na brzeg.-oznajmiła kobieta.-Beze mnie jesteś słaba.Uratowałam cię gdy się rodziłaś.Miałaś nie przeżyć ale jako duch wstąpiłam w ciebie i zajęłam pół twojej duszy.
-Jesteś duchem?-zapytałam.
-Tak odkąd ... a nie ważne.
-Powiedz.
-Może kiedyś.A tak w ogóle to nazywam się Adair.
Pokiwałam głową i zadałam kolejne pytanie.
-Co znaczyło to co powiedziałaś,Ufaj tylko tej osobie która nigdy nie umiera.
Zaśmiała się.
-Nie długo się dowiesz.
-Ale ja chce wiedzieć już teraz.
Popatrzyła na coś co było za mną i wstąpiła we mnie.
Odwróciłam się.Za mną stał Jake z Chrisem.Znowu zaczęła boleć mnie głowa.Uznałam to za ostrzeżenie.
Wstałam i poszłam w drugą stronę.
-Naomi , poczekaj.-usłyszałam za sobą głos Jaka.-Co się stało?
Przyjrzałam mu się dokładnie.Był bardzo blady , jego oczy mieniły się kolorami tęczówki.Kiedy dotknął mojego ramienia przeszył mnie dreszcz , był lodowaty.
-Nie mogę z tobą rozmawiać.-odparłam patrząc mu w oczy.
-Czemu?
-Bo nie chcę aby stała się tobie krzywda.
-Co ty mówisz?-zapytał.
Spuściłam głowę i pobiegłam do samochodu.Pojechałam do domu.Nie wiem jak to możliwe ale Jake i Chris już tam na mnie czekali.
Wysiadłam i chciałam ich wyminąć lecz zatarasowali mi wejście.
-Powiedz o co chodzi.-nalegał Jake.
Ból w głowę nasilił się do tego stopnia że musiałam złapać się za głowę ,
-Co ci jest?-dodał blondyn.
-Odejdź , proszę.
-Nie mogę , muszę wiedzieć dlaczego mnie unikasz?
-Odejdź , błagam-powtórzyłam.-Proszę.
W końcu odpuścił a ja wpadłam do domu i rzuciłam się na kanapę.
-Przestań już , nie ma go tu , spławiłam go słyszysz?!-krzyczałam.
Posłuchała się mnie, odpuściła i wyszła z mojego ciała.
-Widzę że trudno i tak traktować Jaka co?-zapytała z uśmiechem na twarzy.
-Nie.-skłamałam.
-Kogo chcesz na to nabrać.Zależy ci na nim.
-Wcale nie!
Popatrzyła na mnie.
-Uparta jesteś.
-Po mamie.-uśmiechnęłam się.-Dlaczego ci tak zależy na tym abym unikała Jaka.
-Kiedyś się dowiesz.
-Zawsze jesteś taka tajemnicza?
-Odkąd mnie zabiłaś.-wymskło się jej.
-Co?!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz