Rozdział 3
"Jak mogłaś i jaka jest prawda?"
Zamarłam.A jednak , coś w tym śnie było prawdą.Ale to było nie "ludzkie".
Pociągnęłam Chrisa do jego samochodu mówiąc:
-Zawieź mnie do niego.
Pokiwał głową , otworzył mi drzwi i sam usiadł na miejscu kierowcy.
-Co mu się stało?-zapytałam gdy staliśmy na czerwonym świetle.
-Jechał do szkoły i jakiś człowiek wyskoczył na drogę.Jake nie chciał go zabić więc wjechał w jakiś sklep.-powiedział.
-Skąd to wiesz?
-Widziałem to.Szedłem trochę dalej i wszystko widziałem.
Nagle coś zaczęło atakować moją głowę (dosłownie).Ból był nie do zniesienia.
-Naomi co ci jest?-dobiegł czuły głos Chrisa.
Złapałam się rękami na głowę i zamknęłam oczy.
-Przestań się opierać-usłyszałam głos tej kobiety ze snu.-Jesteś za słaba!
-Zostaw mnie!-krzyczałam.
Ból był coraz silniejszy.
Chris złapał mnie za rękę , widocznie zjechaliśmy na pobocze.
-Naomi co się dzieje?-Powtórzył ale nie byłam w stanie się odezwać.
-Dałam ci ostrzeżenie Uważaj, chyba że chcesz mieć na sumieniu Jaka.
Po jej słowach ból ustał.
Popatrzyłam na Chrisa który stał od strony moich otwartych drzwi trzymając swoją rękę na moim kolanie.
-Nie wiem co to było -odparłam w końcu.-Ale już jest okej.
-Na pewno?-spytał nie dowierzając
-Tak , jedzmy dalej.
Pokiwał głową na znak że zrozumiał.
Po 10 minutach dotarliśmy do szpitala.Podeszliśmy do recepcji gdzie siedziała drobniutka pani.
-Dzień dobry.-zaczęłam.-My do Jaka Prica.
-A kim jesteście?-zapytała.
Musiałam coś szybko wymyślić.
-Jestem jego dziewczyną , a to jest chłopak który go uratował.
Popatrzyła na nas i powiedziała:
-Pokój 409a , trzecie piętro po prawo.
-Dziękujemy.
-Serio ... dziewczyną?-powiedział Chris gdy wsiadaliśmy do windy.
-Co miałam innego wymyślić?
Zaśmiał się.
Z pokoju 409a wyszedł jakiś lekarz.
-Przepraszam.-podbiegłam do niego.
-Tak?
-Pan jest lekarzem Jaka Prica?
-Tak.A ty kim jesteś?
-Jego dziewczyną.-skłamałam ale pewnie gdybym tego nie zrobiła nic by mi mi powiedział.
-Dobrze że jesteś.Jego rodzice zmienili numer nie można się z nimi skątaktować.Powinien teraz się ktoś nim zająć.Ma lekki wstrząs mózgu , złamane żebro i rękę ale tak poza tym wszystko jest dobrze.
-Wyjdzie z tego?-spytałam.
-Na pewno.Ma bardzo silny organizm co widać , ponieważ inni po takim wypadku ma gorsze obrażenia.-uśmiechną się.
-Dziękuje-powiedziałam i wróciłam do Chrisa.
-I co powiedział?
-Że będzie dobrze.-nagle zauważyłam tą kobietę ze snu.Chyba nikt jej nie widział (oprócz mnie).
-Wejdź do niego zaraz wrócę.-dodałam i zaczęłam iść za nią.
Weszła do toalety.Oprócz nas nikogo tam nie było.Oparła się o umywalkę i zwróciła swoje oczy na mnie.
-Jak mogłaś?!-powiedziałam.-I w ogóle kim jesteś?
-Mówiłam że nie żartuję.-uśmiechnęła się
-Bawi cię to?!
-Nawet nie wiesz jak bardzo.
-Za kogo się uważasz?
-Za kogoś kto podtrzymuje cię przy życiu.
-Co?!O czym ty mówisz?!
-Wrócimy do tej rozmowy.-zaśmiała się i zniknęła.
Postanowiłam pójść do Jaka.Otworzyłam drzwi.Chłopak spojrzał na mnie a Chris powiedział kpiąc ze mnie.
-Uwaga idzie twoja dziewczyna.
-Bardzo śmieszne.-powiedziałam.-Jak się czujesz?-zwróciłam się do Jaka.
-Dobrze.A ty?
-Powiedziałeś mu?-zapytałam Chrisa .
Pokiwał głową.
-Tak , jest w porządku - co do końca nie było prawdą bo czułam się słaba.
-Coś nie za bardzo , jesteś blada jak ściana-stwierdził Jake.
-Na prawdę wszystko jest w porządku.
Popatrzył na mnie i już wiedziałam że za grosz mi nie wierzy.Naszą cisze przerwał Chris.
-Wiesz że miałeś wiele szczęścia.
Nadal nic nie mówił.Wyszłam ponieważ moją głowę przeszył ból.Wiedziałam że nie będę mogła się do niego zbliżać.
Pociągnęłam Chrisa do jego samochodu mówiąc:
-Zawieź mnie do niego.
Pokiwał głową , otworzył mi drzwi i sam usiadł na miejscu kierowcy.
-Co mu się stało?-zapytałam gdy staliśmy na czerwonym świetle.
-Jechał do szkoły i jakiś człowiek wyskoczył na drogę.Jake nie chciał go zabić więc wjechał w jakiś sklep.-powiedział.
-Skąd to wiesz?
-Widziałem to.Szedłem trochę dalej i wszystko widziałem.
Nagle coś zaczęło atakować moją głowę (dosłownie).Ból był nie do zniesienia.
-Naomi co ci jest?-dobiegł czuły głos Chrisa.
Złapałam się rękami na głowę i zamknęłam oczy.
-Przestań się opierać-usłyszałam głos tej kobiety ze snu.-Jesteś za słaba!
-Zostaw mnie!-krzyczałam.
Ból był coraz silniejszy.
Chris złapał mnie za rękę , widocznie zjechaliśmy na pobocze.
-Naomi co się dzieje?-Powtórzył ale nie byłam w stanie się odezwać.
-Dałam ci ostrzeżenie Uważaj, chyba że chcesz mieć na sumieniu Jaka.
Po jej słowach ból ustał.
Popatrzyłam na Chrisa który stał od strony moich otwartych drzwi trzymając swoją rękę na moim kolanie.
-Nie wiem co to było -odparłam w końcu.-Ale już jest okej.
-Na pewno?-spytał nie dowierzając
-Tak , jedzmy dalej.
Pokiwał głową na znak że zrozumiał.
Po 10 minutach dotarliśmy do szpitala.Podeszliśmy do recepcji gdzie siedziała drobniutka pani.
-Dzień dobry.-zaczęłam.-My do Jaka Prica.
-A kim jesteście?-zapytała.
Musiałam coś szybko wymyślić.
-Jestem jego dziewczyną , a to jest chłopak który go uratował.
Popatrzyła na nas i powiedziała:
-Pokój 409a , trzecie piętro po prawo.
-Dziękujemy.
-Serio ... dziewczyną?-powiedział Chris gdy wsiadaliśmy do windy.
-Co miałam innego wymyślić?
Zaśmiał się.
Z pokoju 409a wyszedł jakiś lekarz.
-Przepraszam.-podbiegłam do niego.
-Tak?
-Pan jest lekarzem Jaka Prica?
-Tak.A ty kim jesteś?
-Jego dziewczyną.-skłamałam ale pewnie gdybym tego nie zrobiła nic by mi mi powiedział.
-Dobrze że jesteś.Jego rodzice zmienili numer nie można się z nimi skątaktować.Powinien teraz się ktoś nim zająć.Ma lekki wstrząs mózgu , złamane żebro i rękę ale tak poza tym wszystko jest dobrze.
-Wyjdzie z tego?-spytałam.
-Na pewno.Ma bardzo silny organizm co widać , ponieważ inni po takim wypadku ma gorsze obrażenia.-uśmiechną się.
-Dziękuje-powiedziałam i wróciłam do Chrisa.
-I co powiedział?
-Że będzie dobrze.-nagle zauważyłam tą kobietę ze snu.Chyba nikt jej nie widział (oprócz mnie).
-Wejdź do niego zaraz wrócę.-dodałam i zaczęłam iść za nią.
Weszła do toalety.Oprócz nas nikogo tam nie było.Oparła się o umywalkę i zwróciła swoje oczy na mnie.
-Jak mogłaś?!-powiedziałam.-I w ogóle kim jesteś?
-Mówiłam że nie żartuję.-uśmiechnęła się
-Bawi cię to?!
-Nawet nie wiesz jak bardzo.
-Za kogo się uważasz?
-Za kogoś kto podtrzymuje cię przy życiu.
-Co?!O czym ty mówisz?!
-Wrócimy do tej rozmowy.-zaśmiała się i zniknęła.
Postanowiłam pójść do Jaka.Otworzyłam drzwi.Chłopak spojrzał na mnie a Chris powiedział kpiąc ze mnie.
-Uwaga idzie twoja dziewczyna.
-Bardzo śmieszne.-powiedziałam.-Jak się czujesz?-zwróciłam się do Jaka.
-Dobrze.A ty?
-Powiedziałeś mu?-zapytałam Chrisa .
Pokiwał głową.
-Tak , jest w porządku - co do końca nie było prawdą bo czułam się słaba.
-Coś nie za bardzo , jesteś blada jak ściana-stwierdził Jake.
-Na prawdę wszystko jest w porządku.
Popatrzył na mnie i już wiedziałam że za grosz mi nie wierzy.Naszą cisze przerwał Chris.
-Wiesz że miałeś wiele szczęścia.
Nadal nic nie mówił.Wyszłam ponieważ moją głowę przeszył ból.Wiedziałam że nie będę mogła się do niego zbliżać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz