Rozdział 8

Rozdział 8 

"Informacja która zwaliłam mnie z nóg"

Od czasu kiedy powiedziałam Jakowi i Chrisowi co tak naprawdę się dzieje zaczęli  dziwnie się zachowywać.Ciągle gdzieś znikali.Postanowiłam że wrócę do domu co nie spodobało się mojemu chłopakowi.

-Zwariowałaś?!-krzyczał-Nie możesz wrócić!Co zrobisz kiedy Adair znów zaatakuje a ja nie będę przy tobie?!Pomyślałaś o tym?!

-Nie chce robić kłopotu .Moja mama wraca jutro do domu , co jej powiem jak mnie nie będzie?

-Myślisz tylko o sobie!

Nie chciałam się kłócić ale wkurzył mnie.

-Teraz to ty myślisz o sobie nie ja!Trzymasz mnie tu bo boisz się że nie będziesz w stanie mi pomóc.

Odwróciłam się , wzięłam rzeczy i wyszłam.
Próbował mnie zatrzymać ale nie chciałam z nim gadać.Wsiadłam do samochodu a on oparł się o jego drzwi.
-Serio mim samochodem?
-Jesteś wampirem , nie potrzebujesz go!-odparłam i odjechałam.
No cóż naszą pierwszą kłótnie czas zacząć-pomyślałam.



  
Kiedy stałam na czerwonym świetle tuż przy pizzerii.
Nagle spostrzegłam w oddali Chrisa.Sekundę później był już obok mnie w aucie.
-Fajny samochód-zaśmiał się z ironią mój przyjaciel.-Widzę że coś się stało miedzy tobą a Jakiem.
-Nic.Po prostu wracam do domu.
-Naomi chociaż przede mną nie kłam.Wiem że ty też nie lubisz kłamstwa więc powiedz prawdę.
Zarumieniłam się.
-Skąd ty to ...?
-Pamiętaj że nie jestem już człowiekiem.-powiedział ,gdy zapaliło się czerwone światło.
Szczerze mówiąc nie lubiłam tego słowa.Brzmiało to tak ...dziwnie.
-Właśnie , co się stało że nim nie jesteś?-zmieniłam temat.
-Nie będę cię zanudzać.
-Do mojego domu zostało jeszcze trochę drogi , chętnie posłucham.
-Niech ci będzie.-westchnął-W dniu kiedy pojechaliśmy do Jake bo miał wypadek , wracałem do domu.Wysiadając z samochodu coś mnie zaatakowało.Na szyi coś zaczęło mnie niewyobrażalnie piec.Widziałem postać , pewnie kobietę  wysoka ,o długich ciemnych włosach  , krótką bluzką i szacie od bioder.
Zatkało mnie.
-Chyba będę musiała porozmawiać z Adair.-pomyślałam.
-I teraz masz jakieś ....no nie wiem ..dary?-dopytywałam się.
-Chyba na oglądałaś się za dużo 'Zmierzchu".-uśmiechnął się -Ale coś w tym jest...tylko my wampiry mamy żywioły.
-To znaczy?
-Dostajemy umiejętność czytania w myślach i 1 żywioł.
-Ile ich jest?
-Cztery.Ogień , powietrze , woda i ziemia.Co do tego pierwszego jest bardzo rzadki i silny.
-Jak na młodego wampira dużo wiesz-stwierdziłam.
-Ma się trochę wolnego czasu w nocy.
-No tak...
Dojechałam pod swój dom gdzie zastałam auto mojej mamy.
-Dziwne-powiedziałam-Powiedziała że wróci jutro.
-Sprawdźmy to.-odparł Chris a ja pchnęłam drzwi wejściowe.
Na kanapie mama całowała się z kolegą z pracy!!!!Kiedy nas zobaczyli oderwali się od siebie.
-O Naomi!-powiedziała zaskoczona.-Właśnie miałam po ciebie jechać.
-Akurat-pomyślałam.
-Widzę że przyszedł z tobą Chris.-wskazała na niego.
-Dzień dobry.-przywitał się .
-Nie będziemy wam przeszkadzać.-rzuciłam i pociągnęłam go na górę.
-Sądzę że nie chciałaś tego widzieć.
-No cóż , nie było to spełnieniem moich marzeń.
-Dobra , wracając do twoich problemów.O co poszło z Jakiem?
-Pokłóciliśmy się , bo nie chciałam zostać u niego dłużej.Ostatnio jest jakiś nieobecny nie wiem co się z nim dzieje.
-Boi się - przerwał mi Chris.-Od kiedy powiedziałaś nam o Adair próbuje znaleźć jakiś sposób by cię nie zabiła.
-Mnie nie można pomóc.
-Nie był bym tego taki pewien.Pewnie istnieje jakiś lek lub sposób aby ją wypędzić z twojego ciała.
-Chris!-zdenerwowałam się-Bez niej jestem słaba.Ciężko mi  oddychać , nie potrafię chodzić bo nie mam siły i tak dalej.Jestem od niej uzależniona więc oboje dajcie sobie z tym spokój!
-Chcemy ci pomóc.Jesteś dla nas ważna.
-Miło ale...
-Żadnych "ale" jeśli będzie nam zależało to znajdziemy.
Nagle coś "walnęło"mnie w głowę.
-Zaczynasz?-pomyślałam.
-Nie ... jeszcze nie.-zaśmiała się moja siostra.-Tylko żebyś mi go nie pocałowała.Pamiętaj że masz męża.
Na dźwięk słowa "mąż" coś ścisnęło mnie w gardle.
-Co się dzieje?-spytał Chris podchodząc do mnie.
-Nic. Ucięłam sobie pogawędkę z siostrunią.
-Rozumiem.
W pewnej chwili usłyszałam jak ktoś wszedł do mojego pokoju i stoi przy oknie.
Nie musiałam się odwracać by wiedzieć kto to.
-To ja może was zostawię.-rzucił mój przyjaciel i wyszedł.
Nie miałam ochoty spojrzeć na Jaka.
Poczułam jego chłodny pocałunek na moim obojczyku.Później od tyłu musnął ustami moje ucho i szepnął:
-Przepraszam.Nie po winieniem był tak powiedzieć.
-Chcesz żebym przeżyła ,ale co jeśli nie ma dla mnie ratunku?
-Nie mów tak-przytulił mnie gdy w końcu odważyłam się do niego odwrócić.-Nie pozwolę ci umrzeć.Nie teraz.
Z mojego oka wypłynęła łza.Chciałam mu powiedzieć całą prawdę o nas ale nie mogłam.
Wampir ujął moją twarz swoimi zimnymi rękoma i pocałował.Nigdy nie mogłam się oprzeć jego ustom.
Wtem ktoś nacisął na klamkę.Jake oderwał się ode mnie i zniknął.Do pokoju weszła moja mama.
-Musimy porozmawiać.-powiedziała.
-To proszę mów.Twój "kolega" już pojechał?
-Tak.
Mama usiadła na łóżku i westchnęła.
-Chodzi o Mika.Widzisz , spotykamy się od dłuższego czasu.-usiadłam obok niej na łóżku.-Bardzo go lubię.
-To zaproś go na kolacje.Chyba że nie chcesz żebym go poznała?
Wcale mi się to nie podobało ale to może dlatego że mama nigdy w nikim się nie zadłużała...
 -Naprawdę?-zadała pytanie uradowana.
-Tak.Zadzwoń do niego i  powiedz żeby przyjechał jutro na 15.
-Zaraz to zrobię ale pod warunkiem że ty zaprosisz tego Jaka.Chce mu podziękować za opiekę nad tobą.




I znowu problem.Co ja teraz powinnam zrobić.Przecież nie mogę tego zrobić.Mam powiedzieć."Mój chłopak jest wampirem i nie jada"
-Dobra zobaczę czy będzie miał czas.-powiedziałam a mama wyszła z uśmiechem na twarzy.
Kiedy spojrzałam na moje łóżko leżał na nim Jake tak jak by słyszał całą te rozmowę.
-Nie zaprosisz mnie?-zapytał gdy położyłam się koło niego.
-Coś czuję że to zły pomysł.
-Czemu?
-I ty się jeszcze pytasz?!-spytałam-Jesteś...
-Wiem kim jestem , okej?! Ale to nie znaczy że muszę zrezygnować z ludzkich przyzwyczajeń.
Zrobiło mi się głupio.
-Przepraszam.-odparłam.-Mamy chyba jeden z tych gorszych dni.
-Może , ale i tak cię kocham-uśmiechnął się.
-Ja ciebie też.